I A C O V I B U S

IACOVIBUS на blog.com.mk

2006-12-18T14:01:00.000+01:00

Бидна и тоа...

http://iacovibus.blog.com.mk

Бајкобиографот од вчера може да се чита и на блогерај. Овој блог останува, сеа за сеа неам некои дефинирани планови што и како... ќе видиме што ќе донесе иднината. Сепак, тој таму е у бета верзија. Да видиме што ќе се случи.

Линкови... па да: сменете ги постоечките линкови со новиот линк на блогерај!

Edit: Блогот на блогерај не е повеќе у бета верзија - што значи дека целосно сум преселен таму!

Холокауст - тогаш и сега

2006-12-12T13:22:00.000+01:00

- Мислам дека сепак, не може да се тврди тоа. На крајот од крaиштата, тоа е релативно...
- Да, во право сте, колега. Се’ е само перцепција, зависна од околностите и параметрите...

Во принцип, вака изгледа една интелектуална дебата во денешниов, релативен свет. Ваква е дебатата која треба да го просветли рационалниот свет. Дебата помеѓу два или повеќе факела на науката (било која, од психологија до кибернетика). Не знам дали сето ова се должи на тоа што хиндуизмот со сите негови учења за непостоење на реалноста се спрема да стане новата најбројна светска религија, или пак одеднаш сите станавме експерти по општиот закон за релативноста (добро, и последиците), или пак можеби имаме екстремна почит кон ликот и делото на Беркли. Навистина не знам. Она што знам е дека светот полека (релативно) но сигурно (повторно релативно) се движи кон сеопшта пропаст (и пак релативно, затоа што она што за некого е крај, за друг е само уште еден почеток).

Ајнштајн бил ОК (ние Евреите, сме си ОК). Но, сигурен сум, дека доколку имал увид во иднината и видел на кој начин ќе се сквернави неговото дело и мисла, не би се осудил прометејски да ни ја објасни Теоријата на релативноста. Едноставно, не сме подготвени за тоа (ова с докажа сто пати до сега). Не верувате? Па ајде, ѕирнете малку во минатото, во проектот Т4 или Менхетен, на пример. Скокнете до Јапонија, до Хирошима и Нагасаки. И така нанапред во времето. Затоа мислам дека Ајнштајн, зионистот и пацифистот, никогаш не би ни ја дарил неговата мисла кога би видел што носи иднината.

Актуелната небулоза, последична на релативизмот во кој сите ние се колнеме (ко морони), е негирањето на постоењето на Холокаустот. Ништо ново, но сепак значајно, затоа што за прв пат ова се прави на високо и официјално ниво. Негирањето или релативизирањето на еден од најголемите геноциди кое човештвото го има видено е еднакво на лудост. Негирањето на убиствата на околу 6 милиони Евреи, 6 милиони Полјаци, стотици илјади Роми, Словени, источни христијани, јеховини сведоци, масони, хомосексуалци итн е еден од најинтересните и најтажните алки во синџирот на пропаста (или возобновувањето, релативно е) на човештвото. Изместувањето на духовната гробница во некој друг, поубав и полесен референтен систем е невозможно, па ако сакате и од физичка гледна точка.

Кога подобро ќе размислам, навистина е подобро сценариото кое го едитираат овие шизофреничари. Навистина, подобро ми е да мислам и верувам дека луѓето не се способни да ги сторат тие работи... зошто, кога и да посакам да се свртам кон минаото, да мора да го гледам тоа монструозно дело кое би ме вознемирило? Зарем мора да ми биде расипано задоволството, кога баш би сакал да уживам во глетката на минатото?

Еве, за домашна работа, или семинарска за поамбициозните: пробајте да го проектирате Холокаустот во некоа друга рамнина, референтен систем или дел од просторвремето. Што заклучивте?

Tags: Mahmoud, Ahmadinejad, Iran, Tehran, zionism, anti-semitism, holocaust, relativism, Einstein, Махмуд, Ахмадинеџат, анти-семитизам, Холокауст, Евреи, зионизам, фашизам

Крстот и Ајфеловата Кула

2006-12-10T17:26:00.000+01:00

La Tour Eiffel, или Ајфеловата Кула е една од најславните обележја на la Ville Lumière (градот на светлината), Париз. Изградена во 1889, таа била симбол на немирниот дух на француската револуција. На почетокот на нејзиното градење луѓето биле зачудени од нејзината грандиозна конструкција, но набрзо нивниот восхит згаснал. Кога се видело што би требало да претставува кулата (а тоа е, куп железо без дотогаш никакво значење) граѓаните на Париз се побуниле против нејзиното постоење, и неколку пати ја изразиле нивната желба кулата да биде расклопена и/или пренесена на некое друго место. Парижани ко Парижани, штом увиделе дека „Железната Дама“ е всушност „Грда железна дама“ сакале едноставно да ја снема од тука. Неколку пати го изразиле нивното незадоволство и повикале на бунт.

Сепак, француските власти одолеале на vox populi-то во овој случај и решиле дека споменикот на идеалите на француската револуција мора да биде изграден и да стои во Париз, за на тој начин да се створи еден вид на добра појдовна точка за создавање на цел сет на идеали и идеалистичен симболизам, кој трае и до ден денес (заедно со, не знам, земете ја Слободанка или La liberté éclairant le monde заедно со Давидовата Ѕвезда и сета преостаната масонерија). Затоа денес, и Французите, и Јенките, а сета светска раја се пали и лупа од земја кога ќе ги види овие атеистички златни телиња.

Но, Македонците се познати по нивната прагматичност. Ние не градиме споменици, ние не веруваме во симболизмот, нам не ни требаат идеали. Ние сме си прагматични либер-капиталисти кои веруваме во хуманизмот и ја обожаваме ренесансата. Од тие причини, сонуваме за денот кога на јавна лицитација ќе ја продадеме Ајфеловата Кула, и од некој колекционер ќе добиеме милион евра, со кои подоцна ќе изградиме десетици училишта. Слоботка би ја дилале на црно за три милиони евра, и повторно: дом за бездобници, некоја градинка и училиште. Big Ben, поради тоа што е декадентен и не’ навраќа во периодот кога се користеле аналогни часовници, би и’ го шитнале на британската кралица, Мери||Елизабета број непознат. Да, би поставиле и ултиматум до Бразилските власти, да ја срушат сепаратистичката статуа на Христос Избавителот, затоа што шири нетолеранција и го уништува соживотот. Јас би одел и понатаму: секоја статуа/биста/споменик/обележје во Македонија (пр. Мајка Тереза, Скендербег, стотиците споменици во полошко-кумановскиот крај на непознатиот паднат ОВК-борец за човекови права, охридските Св. Кирил и Методиј, Тито, сиот НОВ итн) да се даде на продажба, затоа што сето тоа железо, бетон, мермер и останат материјал е едноставно кич и шунд.

Тогаш ќе бидеме најадени и напиени. Тогаш ќе бидеме конструктивни и среќни, хумани. Ќе бидеме ли тогаш барем Французи? Не. Затоа што Французите градат нешто без значење, и му даваат симболика на истото, за подоцна да го убедат сиот свет во од-нив-даденото значење. А ние, ние од џабе правиме вересија. Имаме нешто со огромно значење, но ние упорно се трудиме да го девалвираме.

И повторно. Тогаш ќе бидеме гладни.

Links - 1, 2, 3, 4, 5

Tags: symbolism, monuments, Christianity, 2000, Macedonia, милениумски, Крст, Скопје, Македонија, МПЦ, христијанство

Circus & Clowns

2006-12-07T18:51:00.000+01:00

Сиот свет е циркус. Сите луѓе се кловнови. Секој од нас се крие зад еден црвен нос, бела пудра, волнена перика и шарена облека. И навистина мислам, секој. Не генерализирам и не хиперболизирам.

Се вртиме во шаренилото, се смееме, плачеме... се радуваме и тагуваме. Но не застануваме. Се колнеме во иднината и вербата, во љубовта и среќата. Непрестано зборуваме нешто, мумламе, брбориме, говориме. Постоиме и се радуваме, а истовремено и тагуваме. Ги засмејуваме и застрашуваме оние околу нас, им го разубавуваме или уништуваме животот на другите, чекорејќи смело низ фрустрирачката парада наречена живот.

Сиот свет е циркус. Сите луѓе се кловнови. А јас страшно многу мразам кловнови.

Tags: циркус, кловн, парада, circus, clown, people

Влада. Ној. Алгоритам. 100.

2006-12-04T17:22:00.000+01:00

Како студент по компјутерски науки и технологии, многу често се среќавам со различни алгоритми кои покрај тоа што може да се аплицираат на севкупната информатичка технологија, на еден или друг начин може да се аплицираат и во другите области на човечкото живеење и делување. Ова се однесува на широка плејада на алгоритми: од Bubble Sort, па се’ до Regula Falsi.

Сепак, најинтересен ми е алгоритмот познат како Ostrich Algorithm, или Ноев /нојов?!/ Алгоритам. Иако е многу едноставен, во суштина е многу интересен. Овој алгоритам претполага само една акција: треба да се запрета главата во земја (како ној, оттука му е и името) и да се преправаме дека проблемот не постои. Доколку се појави било каков проблем, главата треба да се запрета што подлабоко. Само тоа, толку. Многу едноставно, но сепак доста функционално и евентуално деструктивно. И така, не можам а да не забележам дека овие карактеристики го прават алгоритмов омилен за (не)луѓето кои пловат или се дават во политичките води, барем во Македонија. Не се работи за никаков нихилизам и песимизам - едноставно тоа бев го сведочел за време на мојот краток живот во Македонија.

Последователно (или консенквентно, како што милуваат да кажат интелектуалците ни) овој алгоритам има огромна маана, а тоа е дека не се справува со проблемот, не се труди да го анализира и да понуди соодветно решение. Ма не... само се дави во песокта, во пепелта... се запретува и си ужива во литосферата. Сепак, еден параметар е тука особено важен. Дали употребата на овој алгоритам би нанела уште поголема штета на постоечкиот систем? Дали фрекфенцијата на случување на проблемот е висока, и колкави се штетите од евентуално запретување во пепелот? Оттука, овој алгоритам може се чини најдобар при справување со deadlocks во оперативните системи на пример, но во хуманоидната политика, овој алгоритам треба да биде забранет.

Затоа, се надевам дека боговите на македонскиот Олимп ќе бидат свесни за неупотребливоста на овој алгоритам. Но не само во првите 100 чекори или денови, туку и понатаму. Да не испадне после дека се’ ова е фејк. Оти, доколку се однесуваат како ноеви, ќе бидат и третирани како ноеви: не заборавајте, ноевото месо е многу барано на странскиот пазар!

Tags: algorithm, ostrich, informatics, computers, OS, politics, Macedonia, алгоритам, Македонија, Влада, 100, информатика

Qui sommes nous?

2006-11-29T21:11:00.000+01:00

Кои сме ние?

Има ли некој кој ќе најде одговор на ова прашање? Или сите ќе се кријат зад од солзи од незнаење ѕид... Дали во мирисот на озонот ме има или ме нема? Во забранетоста ли талка твојата невиност? Постоењето е баланс наметнат од вештачки балансираниот несвет свет? Кои сме ние? Планови на луди старци испишани на мека карпа или тврда вода? Приспивна приказна на некоја друга судбина и благо солило за туѓ оброк? Кои сме ние?

Ќе ми каже ли некој?

(а дотогаш ќе си праам его-трипови на музиката на Olivia Ruiz...)

Chaque jour la vie m'encense de tous ses non sens
Ces sens interdits qui malmènent mon innocences
Les biens pensants pensent et le autres dépensent ou plutôt ils compensent
Nos pauvres existences sont sur une balance d'un monde qui s'en balance

Mais dites moi qui sommes nous?
De vieux fous plantés sur un caillou
Mais dites moi qui sommes nous?
Des histoires a dormir debout
Mais dites moi qui sommes nous?
Des bras de machines à sous
Mais dites moi qui sommes nous?
Et qu'attendez vous?

Chaque jour sur terre, les hommes s'assument de moins en moins
Que peuvent-ils encore faire pour mieux éclairer nos destins
Leurs dessins sont clairs, c'est le billet vert, la bourse des vauriens
Et le monde des affaires, qui chaque jour s'affaire, les autres ça fait rien

Tags: Olivia, Ruiz, Qui, sommes, nous, егзистенција, живот, почеток, теорија, private, music

Албанско знаме

2006-11-28T12:20:00.000+01:00

Доколку се погледне подобро во празниците кои една земја ги празнува може да се добие многу (да не речам мошне) солиден профил околу психолошката контрукција на колективитетот или колективитетите кои живеат на таа територија. На пример, доколку земјата има повеќе празници, силогизам е да се претпостави дека таа земја има причини да празнува. Оттука пак, следува дека земјата, т.е. нејзините жители се прилично среќни и празнуваат во поголемиот дел од нивното слодобно време. Јасно е, нели?

Гледано од тој агол, може да се дојде до два заклучоци: првиот е дека во нашата земја граѓаните се средно-до-малку среќни. Тоа произлегува од фактот што во Македонија не се слави и не се празнува многу често. Вистински се слави и празнува само вториот ден од Велигден, Втори Мај, Втори Август (wow, се’ нешто двојкава се плетка, 2 - двојност, дволичност и двојазичност --> бинационалност - ова мора да има некаква врска со Кодон на Да Винчи) и Први Јануари. Навистина, тоа се единствените празници за кои македонските граѓани се свесни дека постојат и ги слават. Секако тука би влегол и Бајрам, за муслиманските верници. А она другото, Осми Септември и Единаесетти Октомври, ~~Дваесет и деветти Ноември~~ воопшто не се слават. Тие се само неработни денови. Жените да спремат зимница, мажите да се излежуваат пред телевизорот. Што значи, и кога има што да се празнува, ние не празнуваме.

Вториот факт поврзан со празниците во Македонија, е што државните празници никој не ги празнува, додека оние другите се празнуваат на погрешен начин и од погрешни причини. Добро де, го користам зборот погрешни, но доколку сакате - заменете го со „не толку точни“ или „субјективни“. На пример, празникот на трудот се слави по излети со скари и пиво, празникот на жената традиционално се слави по чајанки и а-ла-вешта-жена манифестации, додека за празникот на револуцијата се прави ајвар. На Велигден и Божиќ наместо да се оди в Црква, се оди по гости. И слично, да не продолжувам.

Зошто сето ова го пишувам? Затоа што Македонците не знаат да слават, и не знаат да празнуваат. Уште потрагично, Македонците не се познаваат себеси - и не се сакаат себеси. Го сакаме Аце, а кажете ми кој од вас знае кој го наследил него на престолот? Самуилово Царство? Ај кажете ги браќата на Самуил, или барем годината на основање? Истото важи за Кресненско, Разловечко, Илинденско востание, и НОВ или НОБ. Кога е кодифицирана македонската азбука, или во која година Миладиновци го изгале Зборникот? Значи, сета оваа фрустрација која во голема мера е присутна кај Македонците, доаѓа од стравот од непознавањето и лабилноста на македонскиот идентитет. А од тој страв се раѓа параноичните квази-револуции дека „сите се против нас“ и „ние сме најдобри, а другите ни љубоморат“.

Затоа после не можеме да ги сакаме другите, да ги почитуваме и да празнуваме со нив. А тие сакаат да празнуваат со нас. И не случајно, кога еден другар, Албанец (кој денес го славеше денот на неговото знаме) ме праша: „Кога е Денот на македонското знаме?“ јас останав без одговор. Сакав да прашам кое знаме. Ѕвездата, Лавот, или Пропелерот?

Ма, не е важно...

Tags: Macedonia, nationailty, Macedonians, truth, identity, Albania, flag, Balkan, Македонија, идентитет, Македонци, Албанци, знаме, војна, нација

Дедо Мраз и Кока Кола

2006-11-26T12:52:00.000+01:00

Постои едно нешто што ги поврзува св. Никола (a.k.a. Дедо Мраз), Кока Кола, САД, капитализмот и децата. Да, постои. Нешто како комерцијален петоаголник, да не речам Пентагон во чиј центар стојат парите. И не само во центарот, туку и на секое теме, секој агол и страна во тој петоаголник. Парите, парите и парите се заедничкиот броител на овие термини.

Секоја година, почнувајќи од крајот на ноември почнува колективното силување на умот, со онаа масонската - „Holidays are coming... Празници се ближат... та-ра-ра-ра, та-ра-та-та-ра, та-ра-ра-ра-ра always Coca Cola!“ И се случува магија! Низ темнината која владее со светот доаѓа новото светло, новиот Бог - шишето Кока Кола кое внесува радост, среќа и напредок во секој дом! Се палат светулките во американскиот suburb... леукемично-бели деца со вештачки-црвени образи психопатолошки се смеат со нивните родители и grand-родители. Да, и исчезнуваат сите проблеми, и сите се среќни и весели... камионите се само нов, моторизиран начин на патување на стариот Лапонец (Рудолф одамна беше отстранет како технолошки вишок - анонимен странски дипломат потврди дека после неколкугодишно боледување од рак, Рудолф ја изгубил битката поради недостиг на цитостатици). И тоа трае... и трае... се’ до средината на јануари, додека на телевизорите уште стотици други фирми на своите потрошувачи им ги честитаат празниците со песните на Сузана Спасовска и Гоце Арнаудов.

Која хипокризија!

Добро, тоа и не чуди доколку говориме за извештачениот делечен запад. Користат модифициран лик на христијански светител како симбол на потрошувачката која се очекува по повод христијанските (св. Никола, Божиќ и Водици), муслиманските (Бајрам), Хебрејските (Ханука) и други празници. Слично како што во следниот месец, во февруари ќе се лупаат од земја со Св. Валентин. И за сето време ќе тврдат дека Божиќ е празник на човештвото, семејството и добите меѓучовечки односи и нема врска со она што се случило пред околу два милениума во една далечна пештера. И сето тоа се продава. И сите ние си папаме. Сркаме од она што ни го надробиле вуко Сем и останатите морони...

Добро, има ли смисол ова?

Tags: Coca, Cola, holidays, capitalism, propaganda, children, law, Santa, Кока, Кола, капитализам, потрошувачко, општество, морал, деца, Дедо, Мраз

Civis Macaedonicus Sum

2006-11-24T11:47:00.000+01:00

Civis Macaedonicus Sum.

Не верувам во животот. Не верувам во смртта.
Не верувам во општеството. Не верувам во демократијата.
Не верувам во комунизмот. Ниту во преодниот социјализам.
Не му верувам на капитализмот. Ниту на феудализмот.
Не верувам!

Civis Macaedonicus Sum.

Не им верувам на СлавоМакедонците, на Античките,
на Србофилите, на Грко и Бугарофилите.
Не им верувам на македонските Албанци, Турци, Власи,
Роми, Египќани, Бошњаци, Хрвати, Индијци, Помаци.
Не верувам!

Civis Macaedonicus Sum.

Не им верувам на луѓето: на докторите, на професорите,
на метеоролозите, на политичарите, на новинарите,
на судиите, на адвокатите, на бизнисмените, на сите.
Не си верувам ниту на себе. Не ти верувам ни на тебе.
Не верувам!

Civis Macaedonicus Sum.

/* Крај на Дел Прв */

Tags: civis, macaedonicus, sum, Macedonia, society, life, politics, Macedonians, history, Македонија, општество, живот

Џон Кенеди

2006-11-22T17:54:00.000+01:00

Пепел во пепел.

Џек, JFK, John, Јован (Јове и Јово) или како сакате. Воопшто не е важно дали тој е единствениот католик-претседател на САД, дали владеел за време на почетоците на Кубанската Криза, или пак ставил тула при изградбата на Берлинскиот Ѕид за подоцна да извика Ich bin ein Berliner... дали посочи кон Месечината како следна дестинација на лудите Амери, или пак се впушти во излузорната и лузерска прерија анречена Виетнамска Војна, храбро верувајќи во новите права и слободи на целото човештво. Не, воопшто не е важно ниту дали скоро целото негово поколение и роднини мистериозно и трагично ги загубија нивните животи, ни дали типов си уживаше со Мерлин во LCD и други наркотични средства... Ниту дали Борис Трајковски и Киро Глигоров се македонската верзија на ЏК.

Што е важно тогаш?

Важно е кој го уби. Кој, и зошто го уби? И зошто ја убија Мерлин? И што се смени оттогаш?
И зошто времево е баш ко за жалење...

Tags: John, Fidzerald, Kennedy, Џон, Кенеди, атентат, смрт, политика

Муза

2006-11-21T14:44:00.000+01:00

Музата е слепа. Музата е глува. Музата е нема.
Музата е неподносливо достижна.
Музата е моја.

Tags: love, emotions, muse, artist, art, љубов, муза, емоции, уметност

Once upon a time...

2006-11-17T09:43:00.000+01:00

Приспивна приказна на големи деца:

Once upon a time постоеше микроба наречена Гоце. Тој имашe многу пријатели. Некои од нив беа посебни, а некои не. Сепак, тие сите беа микроби. Живееја на кората на едно огромно дрво, иако никој не беше свесен за тоа. За нив, светот претставуваше свет на микроби и на оние работи кои микробите ги гледаа секој ден и секоја ноќ. Всушност, микробите се многу мали за да можат да забележат дека живеат на кората од огромното дрво, која сама по себе е незамисливо голема во однос на нив. Да не зборуваме колку се тие неспособни да го замислат целото дрво... Животот на секоја микроба е чудесна мистерија. Никоја од нив не знае како започнал, и никоја од нив не знае како ниту кога ќе заврши. Еден ден мокробата е тука, другиот не е. Секоја од нив има своја приказна за тоа што се случува, но никоја не е сигурна во веродостојноста.

Доколку направиме чекор понапред од микробите, навлегуваме во еден поинаков свет. Навлегуваме во светот на бубачките. Во тој свет постои едно бубаче кое се вика Дане. Дане исто така живее на кората од дрвото. Гоце, микробата, живее на Дане. И тие двајцата живеат на дрвото. Дрвото се вика Мишко. Мишко е огромно, споредено со мене и тебе, а уште поогромно споредено со Гоце или Дане. Мишко има илјадници листови, стотици кори и слоеви, и неколку корени. Некои од овие делови се големи колку малечки дрвја. И во сите нив живеат микроби како Гоце, или бубачки како Дане.

Но, Мишко не е сам. Тоа е дел од една шума. Шумата сеуште нема име (кумот заборавил да ја крсти), но еве - ние ќе ја викаме Јана. Јана има милиони дрва и насади, заедно со безбројни грмушки, растенија и цветови. Во неа има и животни, и птици. И на секое од нив, постојат микроби и бубачки како Гоце и Дане и нивните друагри и другарки. Кога ќе го замислиш сето ова, можеш да видиш колкава е Јана во споредба со Дане, или Гоце... но тоа е само почетокот. Чекај, не брзај! Јана е само една од милионите шуми, а тие сите се само дел од една поголема слика. Во оваа поголема слика постојат и реки, и мориња, и океани... и планини и пустини, и кањони и прерии. И сите тие имаат микроби и бубачки. Да, дури и океанот има свои видови на микроби и бубачки. И без разлика колку и да ја зголемуваме сликата, приказната ќе остане иста: малите делови сеуште ќе постојат и ќе бидат дел од големите делови на сликата. До сега, на нас ни е позната оваа слика. Тоа е Земјата. Абориџините ја викаат мајка Земја, и според нивната претстава ние сме нејзини деца. Ова е прекрасна слика која сите ние ја сакаме многу... но има повеќе. Многу повеќе.

Земјата има многу пријатели. Тие се оние други планети и ѕвезди. И месечини. Гоце и Дане немаат врска за овие работи. Тие не знаат ниту за постоњето на дрвото Мишко, но сепак, и тие се дел од оваа слика. Од сликата која никогаш не престанува да се шири. Сите ѕвезди, слични и неслични на Сонцето, и сите планети, слични и неслични на Земјата претставуваат дел нашата галаксија, која е наречена Млечен Пат, а која сака да се вика Андреа. Сигурно мислите дека Андреа е многу голема, и најголема од се’. Но, грешите: Андреа е само една од девојките - галаксии, која околу себе глера многу поразлични нешта од нас кога гледаме кон небото. Сите тие се движат во вселената... Сега сликата станува навистина голема, дури и за шумата Јана, и за дрвото Мишко. Да не зборуваме за микробата Гоце и бубачката Дане.

До сега говоревме само за тоа дека сликата се зголемува се’ повеќе и повеќе. Но, сликата може и да се намали. Таа станува се’ помала и помала. Шшшшшшт! Гоце не знае, но тој е составен од молекули, каква што е Евгенија, на пример. А Евгенија, па таа е составена од атоми каков што е Томи. Томи од своја страна е составен од протони, електрони и неутрони, какви што се Сара, Фросина и Христина. И тоа така продолжува, во помали и помали ентитети...

И тука некаде, помеѓу галаксијата Андреа и субатомарните Сара, Фросина и Христина, тука некаде е човекот. Тука си ти...

Tags: Gary, Zukav, приказна, Универзум, свет, постоење, свесност, наука, религија

Обичен Д Ден. Необичен Ж Живот.

2006-11-16T15:47:00.000+01:00

Живееме илјадници М Минути, Ч Часови, Д Денови и Г Години...
Живееме Ж Живот. Но колку сме свесни за тоа?
Колку сме свесни за моќта која ја имаме во нашиот живот,
дадена во нашето постоење? Дали сме свесни дека секој ден
можеме да создадеме нови, поубави или понеубави светови?

Затоа, на крајот од овој Д Ден, сите кај чичко Р
да го споделиме постоењето.
Обичен Необичен Ден... за Обичен Необичен Живот.

Tags: D, Day, on-line, diary, Macedonia, society, life, Fisher, Рибар, Д, Ден, Македонија, дневник, општество

Мизерија: Борат Сагдиев

2006-11-13T17:53:00.000+01:00

~~Морон~~ Борат. Добро запомнете го ова име. ~~Кретен~~ Борат. Борат Сагдиев.

Чудно е, навистина е чудно колку лесно понекогаш може да се посочи некој цивилизациски процес, или резултатот на истиот преку еден вид на демонстративен примерок. Заморче, кое за социолозите и психолозите е од огромно значење. Заморче од кое ги добиваат многу потребните информации за стадиумот на кој се наоѓа ариевскиот дел од човештвото. Да, токму така: Борат заморчето. Од Казакстан.

И навистина, јас стојам зачуден пред популарноста на оваа шизофренија спакувана во капиталистичката перцепција на револуционеризмот. Од друга страна, овој лик кој всушност е следбеник на претходните две серии на напади (албанскиот Кристо и неименуваниот молдавски новинар), пластично ја доловува севкупната културолошко-психолошка криза на денешницата, преку психосоматските биографии и автобиографии, употребата на стереотипи и ширењето на антисемитизам, хомофобија и отворена дискриминација на Ромите. Заклучно со тоа, Саша Барон Коен е само еден вид на материјализација на крикот на современото анти-човештво. Во истиот дух, демократско-револуционерните преродбенички контроверзи го следат насекаде. Од луѓе на кои им се случуваат трагедии во нивните животи, па се’ до ситуации во стилот британски хумор, кога Борат (или Саша Коен, не сум сигурен) е претепан по холивудските улици.

Но кловнот сам по себе не ме загрижува. Циркузот е страшен - публиката е страшна. Пациентите му се смеат на англискиот пациент. Кој е поголем пациент?

Tags: Borat Sagdiev culture movie industry Борат култура civilization humor

Предчувствую Тебя...

2006-11-12T12:04:00.000+01:00

Предчувствую Тебя. Года проходят мимо -
Всё в облике одном предчувствую Тебя.

Весь горизонт в огне - и ясен нестерпимо,
И молча жду, - тоскуя и любя.

Весь горизонт в огне, и близко появленье,
Но страшно мне: изменишь облик Ты,

И дерзкое возбудишь подозренье,
Сменив в конце привычные черты.

О, как паду - и горестно, и низко,
Не одолев смертельные мечты!

Как ясен горизонт! И лучезарность близко.
Но страшно мне: изменишь облик Ты.

Butterfly effect

2006-11-09T11:18:00.000+01:00

Напомена: субјективна перцепција на простовременскиот лоренцов ефект на пеперутката

Додека во 959 умира Константин VII Византиски, 1494 година во Фиренца фантомската фамилија de Medicci дојде на власт, во 1917 Стаљин влезе во Владата на СССР, во 1921 Ајнштајн ја добива Нобеловата награда за неговиот фотоелектричен ефект а во 2004 Mozilla е пласирана на пазарот... можеби во 1953 Камоџа се ослободува од француската колонизација, или пак во 1967 е лансиран Аполо 4... сигурно е така, и во 1989 почнуваат да се вадат една по една тулите од Берлинскиот Ѕид... сигурно е така, и сигурно во релативно-денешнион 9 ноември 2006 не се случува ништо интересно, освен само уште еден од илјадниците демократско-револуционерни протести во Македонија, и уште подемократското притворување на еден египетски колега-блогер.

Но се случува едно нешто (ниедно ништо), многу поважно од сите и исто неважно како и другите нешта, ликови, коцки и триаголници, кругови и кубови... се случува љубов. Барем она што некогаш ќе беше љубов.

Можете ли да ја видите шемата тука?

Tags: butterfly, effect, lorenz, transformation, history, space, time, ефектот, на, пеперутката, време, простор, љубов, историја, судбина

Блогови. Наука.

2006-11-08T18:26:00.000+01:00

Научните кругови брујат. Резилот е избегнат. И уште еднаш е посочена огромната моќ на блогот како медиум. Ова би бил описот на сценариото а-ла сапунска опера (како што тврдат почитуваните повозрасни колеги) кој деновиве е доста актуелен во академските кругови.

За што станува збор? Па, вака: се работи за една страна, која е доста посетувана од студентите кои студираат природни, компјутерски и технички науки (пред се’ - физика и математика) - arXiv.org - нa Cornell University. Тоа е збирно место на кое младите истражувачи во илјадниците математички и физички полиња ги пласираат нивните необјавени теми, истражувања, теореми, хипотези и што ли уште не - пред да се осудат да ги објават или достават до некој поголем академски авторитет. Тука поминуваат низ дестилација, и откако ќе добијат позитивен фидбек од повеќе колеги, имаат „Амин“ да се обидат, ако ништо друго, да ја приложат нивната теза некаде повисоко во когнитивната пирамида.

Значи, тетка Пени Смит (wow, sounds sooo American) мозгала нешто, и помислела дека нашла одговор на една многу чешит тема - динамика на гасови и течности - хаос - турбулентност... се залетала малава, се залетале и типчињата од "Science" пa го објавиле (демек) феноменалното откритие 1 million $ worth. Се знае - шампањ и кавиер... но за кратко. Телефон ѕвони - и некое забегано блогерче кажува дека не е баш така. Доаѓа мрсно и неисчешлано, онака со акни и митесери во халава со згужвана хартија на која има неколку формули. И крај. Од извори блиски до Светската Академија на Науките и Уметностите, дознаваме дека Пени Смит ги колнела и пцуела блогерите, и извикувала „Порке Диос Мио?“... шминката и’ се размачкала, и свеж мрсулав секрет го осветлувал нејзиното лице.

Сериозно: улогата и функционалноста на блоговите во сферите на науката допрва ќе бидат почувстувани... доколку на пример, ова се случеше пред десет години, ќе поминеа најмалку 7-8 години додека трудот како овој на проф. Смит стигнеше до пошироката публика, и уште минимум половина година да се добие критичниот и во случајот клучен фидбек. Можеби ќе добиеше и Нобелови, или некоја друга лејм-капиталистичка награда. Браво, блогери!

П.С. Затоа и јас во иднина, пред да објавам било што, ќе го публикувам на мојот блог... можеби не за да добијам критика, туку за да се пофалам!

Tags: science, blog, blogging, nature, mathematics, physics, education, academic, prizes, блог, блогирање, наука, физика, математика, награди, природа

An Inconvenient Truth

2006-11-06T21:44:00.000+01:00

Вистината има една многу смешна карактеристика: тешко е да се верува во неа. Тешкотијата за лесно согледување на вистината е правопропорционална со важноста и ефективноста на самата вистина. Wow, што ли кажав сега? Не знам, не ми фаќајте кусур (поминав седум часа во проучување на нелинеарноста, па мозгав околу равенката на Еuler... сеа мозоков ми е blank screen).

Нејсе. Сакав да кажам нешто околу ал горовата перцепција на вистината која не е за верување (тhe TраиleR here). Дали е можно да живееме во Lost - experiment сценарио, гледано од еколошки аспект. Зарем е можно овие shitty capitalists да се толку out of their minds? Зар сме толкави дебили да не можеме да ѕирнеме зад завесата? Зарем претставата е толку добра, и актерите толку професионални што, како во циркус (by the way, I hate circus) сме маѓепсани од призорот? Се радуваме како мали деца додека другите, ТИЕ, го уништуваат нашиот свет? О, не... избирам да верувам на недоверливата вистина. И да се борам за неа. Тој избор го направив уште порано, но сега ќе бидам уште поупорен и поактивен.

На крајот на краиштата, земјата не сме ја наследиле од предците, туку сме ја позајмиле од поколенијата!

Tags: Al, Gore, Inconvenient, Truth, ecology, capitalism, environment, медиум, филм, Ал, Гор, екологија, Земја, уништување, планета, природа

Првиот снег

2006-11-03T10:36:00.000+01:00

За разлика од (скоро) цела Македонија, во Тетово вчера падна првиот снег...

Има некоја тајна врска помеѓу снегот и мене. Некој таен договор, животен пакт на вечна среќа која се обновува секој пат кога се среќаваме. И одново и одново, секоја година јас го заборавам за време на летото, за некаде во Студен/Снежник повторно пристигнува тој, и немо, со неговата белина ме потсетува на тоа што беше, што е и што ќе биде...

П.С. Кој сака, нека хев а бујрум на врел чај со многу мед и цимет.

Tags: snow, winter, nature, снег, зима, природа, Тетово

Виза: За!

2006-11-02T14:56:00.000+01:00

Веднаш ви кажувам: не го поддржувам квази-интелектуалниов младински ~~проект~~ протест против визнава ситуација во државава. Кога ќе размислам подобро, не ни можам да го поддржам бидејќи не сум студент на државниот универзитет, ниту пак сум извидник. Не сум ни AEGEE ни JEF something, ни за МОФ ни за Балкан Идеа знам. Значи, мене ме нема у ниедна комбинација. Сепак, не се вадам зад процедуралниве забелешки. Едноставно, не гледам причина зошто би ми сметал визниот режим кој државиве го имат воведено кон нас.

Мене не ми смета визната бариера. Всушност, не ја доживувам ниту како бариера. Ја гледам како нормална процедура која нормалните земји ја воведуваат кон помалку нормалните. Едноставно, една нормална земја прави се’ со цел да ги заштити своите граѓани од варваризмот (од секој облик) кој се пројавува во земјите зад шенгенската завеса. Тоа си е природен след на нештата, и тука нема ништо лошо.

Што се однесува до „бариерноста“ на бариерата - во минатите неколку години имам многу позитивно искуство во поглед на процесот на барање и добивање виза. И си прошетав насекаде, и си поминав супер! Никаде никој не ме дискриминираше поради тоа што имам македонски пасош. На сите аеродроми и граници во светот се однесуваа пристојно спрема мене. На сите, освен на македонскиот. Кога пред две години се врќав во Македонија, човекот вработен на таканаречениот аеродром ме малтретираше половина час околу тоа што сум внел во Македонија. Да не заборавам, имаше проблем со скенирањето на мојот македонски пасош. За споредба, истиот ден тоа не се случи ниту во Берлин, ниту во Будимпешта каде ми се обраќаа со „Мистер“. Е па варвари, не оди тоа така!

Понатаму, укинувањето на визниот режим не значи автоматско шетање по белиот свет. За тоа треба пари, а пари моментално народот (бљак, го мразам овој збор) нема. Или барем така вели - нема! Па што ќе ви се црвени пасоши, кога немате ни половина цент во џеб? Да се фодулите ли? Ко што го правевте тоа во поранешната ни Југославија? Џабе ви се правата и слободите кога истите се ограничени од некои други фактори (финансиски, финансиски, финансиски). Што ќе правите во светов со 150-200 евра месечно? Ништо. Студентски пролетеријату, нека не манипулираат со тебе!

Чекор понапред, спасот не треба да се бара надвор. Спасот е тука, од нас и во нас. Кога ќе успееме да направиме дома да се чувстуваме како во Европа, никому нема да му се сака да оди во Европа, или било каде. Не треба така, деца... грабнете мотика и почнете да ја градите патријата ни - да ја реформираме целосно, како економски, така и социјално, институционално, духовно... а другото ќе дојде само по себе. Нели, да го потврдам клишето на Кенеди - прашајте што вие можете да сторите за татковината, а не што таа може да стори за вас. Дури тогаш другите ќе сакаат да доаѓаат кај нас. Другите ќе аплицираат за виза. Другите ќе бидат варвари.

Плебсу, освести се!

Tags: visa, sengen, regime, EU, USA, foreign, politics, courtain, standards, students, manipulation, society, Македонија, виза, шенген, граници, ЕУ, САД, општество, манипулација, студенти, развој

كل حبي كل حبي كل حبي لك

2006-11-01T21:26:00.000+01:00

ان أي تدخل من الحب بلادي النار في ضوء
طرد ريشة في مهب الريح
في وهج ذلك حياكه عباءه البهجه
هناك خيط التحرك الذي لا نهاية.
لعدة ساعات وايام تمر ابدا قريبا
المد ادت الى شعله قاتمه
اخيرا الذراع واليد مباشرة على المنوال
ومن هذا الغرض أو أبدا؟

الجوقه : كل حبي كل حبي كل حبي لك

كأس أثير ، النخب هي التي مرة اخرى
بصوت واحد هو واضح اعلاه الضجيج
تفخر الاريه كلمة واحدة ، انني اريد المحافظة
بالنسبة لي القماش مرة اخرى الى الفوائد

لك هو القماش الالغام هي اليد التي يخيط الوقت
له هو القوة الواقعة ضمن
مجتمعنا النار كل الدفء نجد
وهو ريشة في مهب الريح

Прашање: Кои асоцијации побудија горенапишаните арапски верси?

Понудени одговори:

а) Уметност, љубов, музика и мир
б) Тероризам, војна, САД и Ирак
в) Не помислев на ништо.

Инаку, ова е "All my love" од Цепелинот на арапски. Нели, talking about prejudices...

Tags:Led, Zeppelin, All, my, love, society, arabic, language, Islam, peace, war, Лед, Цепелин, симболизам, арапски, јазик, мир, војна, предрасуди

Halloween: George W Bush

2006-10-31T08:57:00.000+01:00

Хепи Халуин! Лонг лив секјулар & демократик Јунајтед Стејтс!
Инаку, дис ис диси’рс меск оф Мr. President

Tags: Halloween, George, W, Bush, secularism, paganism, USA, holidays, Денот, на, вештерките, Денот, на, мртвите, Џорџ, Буш, САД, секуларизам, паганизам

The War Of The ...

2006-10-30T14:26:00.000+01:00

Пред некој ден околностите беа такви што бев присутен на една академска дебата околу влијанието на медиумите врз обликувањето на јавното мислење на пошироката јавност. Во улога на дебатери беа студенти кои доаѓаат од различни факултети, па дури и универзитети. Дебата ко дебата, посебно на една ваква тривијална тема - мислењата и ставовите беа прилично еднолики и се’ се вртеше во круг:

... да, медиумите имаат влијание, и тоа големо... да, но сепак останува на конзументот да процени на кој медиум ќе верува односно нема да му верува... и околу кои теми ќе гравитира неговото cognitio... сепак, да не го запоставиме значењето на здравиот разум и логичкото предвојување на апсурдните и неапсурдните информации и вести... не може да им сервирате се’ и сешто на луѓето итн...

Од овој досаден калап се издвои само еден дечко (не ми текнува баш како се викаше) кој тврдеше дека луѓето никогаш нема да бидат свесни за огромното влијание кое медиумите го имаат во животот на една личност која го живее почетокот на третиот милениум. Не дека измисли топла вода, ама сепак ме замисли.

Имено, тргнувајќи од Agenda Setting Theory, медиумите се клучниот фактор кој влијае врз нашиот интелектуален интерес. Имено, медиумите се највлијателните планери на секојдневниот живот - тие одлучуваат за што ќе размислуваме и за што ќе говориме - што ќе гледаме и што ќе слушаме, без разлика дали се работи за економски или чисто забавни теми. Чекор понапред, не само што ги поставуваат темите и актуелностите на „тапет“ - тие и ни ги нудат и колажираат можните начини на размислување. Така на пример, во минатото од новинарот се барало да оди на некое место, да набљудува и да даде (помалку или повеќе) објективен извештај околу тоа што се случувало некаде и некогаш. Во тоа објективно море, место за субјективизам немало, или пак било екстремно мало. Од друга страна, денес сликата е поинаква: новинарот е испратен за накратко да извести околу некое случување, и строго субјективно да објасни што тоа би значело за target груапата која ја следи веста. Во крајна линија, побарано е да шпекулира со информации и можни исходи, за на крај да го даде неговото мислење во зацементирана форма со пророчко-библиски тон, т.е. како нешто што 103% (поздрав до Амди Бајрам) ќе се случи во иднина. Значи, денешниот македонски новинар е квази-аналитичар со големо К.

Ова од своја страна ме потсетува на легендарната "The War Of The Worlds" - случка која се случила на денешен ден пред 68 години, и последиците кои оваа радио програма ги имала кај слушателите на радиото. До некаде, тоа е логично having in mind дека радиото било сеуште баук во тоа време. Она што не е логично се милионите наивни полупразни умови кои и до ден денес својата доверба целосно ја подаруваат на еден информативен извор, и слепо се колнат во него. Не ми верувате? Па, ќе ми ја објасни ли некој „Ангели и демони“ или „Кодот на... “ револуцијата, каде Ден Браун беше во улога на Орсон Велс, повеќе од половина век подоцна? Или немо ќе се согласиме дека не е проблемот во медиумите, туку во публиката (која капиталистички се нарекува конзумент)?

Tags: media, agenda, setting, theory, society, intellectuals, impact, медиуми, влијание, агенда, сетинг, теоријаопштество, интелектуалци

Штрумфкомунизам 48

2006-10-27T12:19:00.000+02:00

Леле, колку сум штрумфастично заборавен... за малку ќе заборавев (всушност, заборавив) на годишницата од појавувањето на Штрумфовите! Моите најомилени сино-бели суштества, густонаселенени во долината-утопија на печурките!

Човечињата високи колку три јаболка, облечени во бело и со малечки опавчиња несвесно одиграа огромна улога во обликувањето на општествената свест на стотици илјади деца и младинци, меѓу кои бев и јас. Кога бев дете мислев дека единствената дебата која ќе се јави во мојот ум поврзана со штрумфовите е кој штрумф би сакал да бидам јас: така минував долги часови расправајќи се со моите другари и другарки околу тоа кој е кој штрунф. Девојките се чувствуваа дискриминирани затоа што само Штрумфета ја имаа како избор, додека поголемиот број од нас се троумеше помеѓу ВелеШтрумф, ШтрумфТекнувало и ШтрумфШегобијко... секако моќта на ВелеШтрумф беше посакувана, но тој беше стар и имаше брада. А и беше облечен во црвено - многу штрумфкич за нашите штрумфестетски стандарди. ШтрумфТекнувало беше паметен но досаден, а носеше и очила. ШтрумШегобијко беше забавен, но никој не го сакаше... Можеби не бевме сигурни кој штрумф би сакале да бидеме, нознаевме што треба да правиме: да го мразиме Гаргамел (или Гарги, како што го викаше Азриел).

Како и да е, пред две години во рака ми дојдоа материјали каде се проучува општествено-политичката позадина на ШтрумфЗаедницата... Штрумфовите бео оптужени за комунизам на чело со ВелеШтрумф како симбол на Карл Маркс и до некаде ШтрумфТекнувало како Троцки... фрчат тврдења за штрумфална декаденција, високо антикапиталистички и антисемитски став, сексизам како и поддржување на наркоманијата. Нели, Гаргамел е алчниот капиталистички волшебник со типична еверејка физиономија (голем нос и ќелаво чело) кој сака преку некаква си магична формула да ги претвори штрумфовите во злато (wow, American Dream!). Тој дури и ја создава Штрумфета, единствениот женски штрумф, за да ги измами штрумфовите што некои го гледаат како советска перцепција за фениминстичката деструктивност. За среќа, ВелеШтрумф успева да ја преопбрати и да ја направи „добар штрумф“ која понатаму живее рамноправно со целата заедница. Чекор понапред, штрумфопштеството е атеистичко, и во сиот колаж на карактери и карактеристики, не постои ШтрумфРелигиозис.

Штрумфсимптоматично, нели?
Штрумфгенијално!
Штрумфгенијален утопистичен комунизам 48 години!

Tags:Smurfs, Gargamel, communism, society, media, cartoons, youth, brain, wash, Marxism, општество, Штрумф, Штрумфови, Гаргамел, капитализам, комунизам, Марксизам, цртан, филм, медиум

Обединети Националисти

2006-10-24T16:38:00.000+02:00

Денес светот ја празнува (јас би рекол - тагува поради) 61-та годишница од формирањето на семејството на Обединетите Националисти. Организација основана за време на Втората светска војна под името „Обединети Нации“ - лексиколошка грешка направена поради неписменоста на основачите на самото здружение и слабото познавање на ортографските принципи, кои своите онанолошки пролиферации ги зачнале во Москва, Техеран и Каиро истовремено, за на крај да се просветлат и издигнат над силите на злото во светиот град на аџиите - Сан Франциско, и да го изградат храмот на имотот дониран од st. John D. Rockefeller, Jr.

Со 192 држави-членки (најнова членка е Поранешната Југословенска Република Црна Гора - FYROM engl.) ова здружение е профан доказ за хипокризата која ја живее современото глобално општество. Преку илјадниците под-организации, клубови, комитети и комисии, потрошија невидено голема сума на пари за воспоставување на благотворна општествена клима за севкупното човештво, спречување на воените конфликти, сузбивање на сиромаштијата и неизлечивите болести и владеење на правото со посебен аспект на почитувањето на човековите права со сите субординирани лавиринти и механизми на совршеното живеење. При тоа, принципот на еднаквост и рамноправност е појдовната точка во нивното Поглавје кое го празнуваме денес: Поранешниот индијански резерват САД, Идното Пакистанско Кралство Британија, Антиттибетска Република Кина, Североночеченски Сојуз Русија и Муслиманскиот Емират Франција своеволно го распуштија Советот за безбедност, затоа што на народот во светот главата му пука од мир, љубов и благосостојба.

Секоја чест! Честит јубилеј, Обединети Националисти!

Tags: united, nations, UN, council, global, politics, USA, France, Russia, China, UK, обединети, нации, политика, општество, Кина, Русија, САД, Франција, Британија

Тетово - помеѓу Њујорк и Багдад

2006-10-23T16:03:00.000+02:00

Како град кој го носи своето име по познатиот средновековен јунак Тето (да, тој ја уби ламјата која се наоѓаше на Шар Планина), Тетово претставува вистински феномен во Македонија, а и пошироко. При тоа пред зборот феномен може да се стават неколку десетици префикси, како социо-политико-економски-криминал-културо-образовен-урбано-мафиски или пак можеби еколошко-медицински-психопатолошки-религиозно и правно-неправен, и така натаму.

Нормално, поради оваа неидилична слика, Тетово е симбол на сеопштата деструктивност која може да се појави и лесно да завладее во едно микроопштество: затоа, Тетово на најлесен можен начин може да ја долови хаотичноста на дезинтегрираното општество. Почнувајќи од етничкиот состав, кој навистина е специфичен и може да се спореди со њујоршката разноликост (можеби и разноликоста на едно лондонско-пакистанско предградие) па се’ до дијаметрално спротивните образовни профили на тетовските граѓани и селани, моето Тетово претставува плодна почва на која виреат илјадници патолошки појави, меѓу кои најинтересни се следните:

1) Урбана мафија
2) Мал, ситен (поситен), среден, крупен и огромно-крупен криминал
3) Сива, темно-зелена, темно-сина и кафеаво-црна економија
4) Организиран, полу-организиран, неорганизиран и хаотичен криминал
5) Вербално и невербално, физичко и психичко, религиозно и меѓуетничко, ладнооружно и огненооружно насилство
6) Моронски дебилизирана и непродуктивна младина (а и старина)
7) Чернобилска еколошка средина

Поради сите овие причини, но и уште многу други (како на пример, акултуролошката кампања на градење на турбо-фолк силиконски храмови) го гледам моето Тетово како идејна институција на кризата сместено помеѓу Бродвеј и некој песоклив багдатски сокак, во дупката наречена Балкан.

Нешто за крај? Нема потреба...

Americans

2006-10-20T09:23:00.000+02:00

Моќта на зборовите е навистина голема. Без разлика дали ова го тврдите поради тоа што светиот апостол Јован Богослов го вели тоа, или поради тоа што Џозеф Марфи се залага за истото. Можеби вашата перцепција доаѓа од вашите длабоки знаења од областа на физиката, па се повикувате на фрекфенцијата или квантите, а можно е да сте окултист кој проучува различни мантри и тантри на далечно-источни религии. На крајот на краиштата, можеби сте алхемичар и во склад со херметичката традиција се колнете во моќта на зборот.

Нејсе.

Интересно и предвидливо, оваа моќ многу често се (зло)употребува за сечии цели. Во овој процес на (зло)употреба предводници се политичарите. Примери има многу, и нема да се потрудам да ги редам. Како и да е, најинтересна ми е мантрата која секој американски претседател ја користи во неговиот говор. Таа е:

We, the Americans, are good people.

И ниту еден Американец не се побуни против ова. А се бунат и борат за илјадници други каузи. Десетици илјади американски субгрупи се борат за зачувување на озонската обвивка, додека истовремено користат CFC средства или касетни бомби со осиромашен ураниум. Се борат за мир во светот, испраќајќи вооружени миротворни сили во над 75% од земјите во светот. Американците ја ценат уметноста, додека се дават во кичизираниот и исклишираниот Холивуд. Американците играат FOOTball со рака. Американците ги почитуваат малцинските права, но во Америка живеат само Американци. Може да бидат African-American, Hispano-American и х-у-American, се’ додека во нивната етничка припадност коренот на зборот е American. Нацијата им се темели на свеж почеток: етничко чистење и геноцид.

Тука се јавува уште една парадоксална мантра:

In God We Trust.

Зарем не треба да стои: „In GoLd We Trust.“ Затоа што САД се првите секуларни држави кои решија да му служат на еден друг, поинаков Бог: Парите. И во сета оваа хипокризија ги колажираат сите религии и традиции, за да градат храмови на нивниот Бог. Од Thanxgiving Day, преку Father's и Mother's Day, па се’ до Xtmas. Ми се повраќа.

Indeed, the Americans are good people.

Light-Motive: Very beloved Mrs. B

Tags: USA, America, good, bad, propaganda, money, politics, media, САД, Америка, човекови, права, демократија, Бог, пари, уметност, хипокризија

Октомвриска Револуција

2006-10-16T18:18:00.000+02:00

Во глуво доба, додека сите смртни души спијат, последниот романтичар бавно пишува на неговите музи:

Би сакал да можам да ви ја доловам слатката тага која во моментов ја чувствувам... или таа ме чувствува мене. Се наоѓам некаде помеѓу спомените за небројните љубовни приказни кои некогаш ги бев доживувал и им бев се радувал како што мало детенце се радува на бајка на која однапред и’ го знае крајот, и носталгичноста во погледот на стар научник загледан во релативноста на времепросторот, додека минатото тивко бледее во иднината. Се сеќавам на вас, но дали и вие се сеќавате на мене?

Како и да е, преплавен од чувства уживам во периодот доста почитуван од сите стари цивилизации... периодот кој бил почитуван во склад со симболиката на Фениксот; та и мисливе, како феникс се раѓаат и умираат во полнотијата на мојата празнина и ја доловуваат длабочината на секоја плиткост: мојата и твојата, нашата и нивната. Пепел, нели?

И што да чинам, кажете, со сите овие денови и датуми, спомени, годишници и родендени? Октомври, месецот на моето минато... така ви велев еднаш, не многу порано, дали се сеќавате? Зашто, Една љубов беше родена во октомври. И уште Една, од другите наречена вампирска. Ги има повеќе. И еден ум - Бор е тука. Уште еден, вампирски но славен - Нобел. И Новиот Вавилон е откриен во октомври. Од еден КК.

Сигурно се прашувате зошто ви го пишувам ова вам, далечни мои? Не знам... а и не сакам да знам.

Довршува. Го превиткува листот три пати, и немо го принесува на оганот од најблиската свеќа, како жртва за сепостоечкиот Бог.

Tags: phoenix, mythology, letter, prose, muse, romance, love, memory, birthday, year, љубов, спомен, минато, феникс, митологија, писмо, проза

Macedonia - Greece 2:0

2006-10-14T19:30:00.000+02:00

Реобјавен македонскиот АБеЦедар во Грција, 81 година потоа.

"We, the members of the Macedonian community in Greece, have made the first step towards the recognition of the Macedonian language in our country by publishing this book. Even though we believe that the Greek state should have taken this initiative as is standard international practice, we still want to urge our government to finally introduce the Macedonian language to the state educational system."

Не знам колку ќе се исполнат плановите артикулирани во последната реченица, но сепак вреди да се прослави овој момент. И да: браво за Грците...

Линк тука.

Tags: Aegean, Macedonia, Greece, minority, rights, human, Athens, history, Abecedar, language, culture, Rainbow, diaspora

Искушенија

2006-10-13T14:52:00.000+02:00

Богови и божици, сепагански нешта
поставуваат замка и стапица вешта.
Но здивот твој ме води, не дава да паднам
дур усни твои, мила, еднаш јас не бакнам.

Вистина е вака, токму како јас пеам,
со секоја строфа, се’ повеќе копнеам.
Ниту те лажам, ниту пак нешто кријам
- од бунарот на болки за нас, љубов, пијам!

Та сликите се нижат од души и тела
во умов што гори од крвта млада, врела;
како утеха ми нудат беден црно-бел блуд...
а јас бегам од нив: бегам ко од Страшен Суд.

На мислата твоја верен ќе сум драга, знај
и нашата љубов ќе ја воспеам до крај.
Но ниту еден стих, ниту пак поетски збор
нема да го долови мојот ангелски хор...

П.С. После овој бродолом, и последнава ми песна, I'm back again!

Tags: поезија, искушенија, Милан, Јаковчевски, љубов

Нарцис. Националист

2006-10-12T17:29:00.000+02:00

Верувам дека секој од нас ја има скувано приказната за батко Нарцис. За многу убавото и уште погордо момче, во кое што биле вљубени илјадници божици и богови, нимфи и разно-разни митолошки суштества. Кој не е баш запознаен со типов, или пак го заборавил, трк кај тетка Вики да си ја офрешите меморијата.

Сега, не знам за вас, ама мене целата легенда безобразно многу ме асоцира на општествениот проблем со национализмот. Зошто? Па, и во двата случаи, приказната почнува среќно: со убавината и славата (во случајот со Нарицс) или со патриотизмот (во случајот со општеството). Убавината, сама по себе е многу добра - нели, она што е убаво и на Бога Му е мило... проблемот со убавината е што многу лесно и многу често може да се злоупотреби. Општо говорено, убавината најлесно станува темел на градењето на Вавилонското Царство со сите негови гревови. Исто е и со патриотизмот: на многу лесен и изопачен начин, патриотизмот се претвора во национализам, национал-шовинизам за на крај да се искристализира во решетката наречена Фашизам (со големо Ф). Математичко-митолошки говорено,

национализам = K * нарцисоизам
каде К е коефициент на околности

Од своја страна пак, овие медитации иплицираат неколку силогизми: дали убавината и патриотизмот се сами по себе лоши, или само се манипулирани? Дали луѓето заслужуваат да се наречат убави? Да се наречат патриоти? И, дали навистина патот кон пеколот е поплочен со добри намери? Дали тоа значи дека патот кон рајот е поплочен со лоши?

П.С. Сакав да го сместам и пигмалионизмот тука некаде, но се откажав поради тоа што ние не сме творци на нашето општество - ние сме само наследници.

Tags: nationalism, Macedonia, narcississm, нарцис, национализам, Македонија, општество, феномен

Првата пушка

2006-10-11T12:10:00.000+02:00

Смрт на фашизмот, Слобода на народот!
Само: Кој фашизам? Кој народ?

Tags: Втора, светска, војна, Југославија, војна, свет, Macedonia, Yugoslavia, World, War, two

Право vs Правен систем

2006-10-06T09:51:00.000+02:00

Интересен ми е односот помеѓу правото (како категорија или идеал) и правниот систем (како формален збир на позитивни правни акти и што ти уште не). На времето ме учеа дека правниот систем е само пресликување на моралните и традиционалните вредности кои се важечки за едно општество. Секако, и оние вредности кон кои се стреми светското општество - преку што се согледува и трансформативната моќ на правото - создавање на поидеален свет преку наложување на она што во дадениот момент и на дадена територија се поразбира како посакувано оденсување.

Сепак, постојат илјадници парадокси во правните лавиринти на една држава. На што мислам? Ајде да се обидам на математички начин да го прикажам тоа, преку старите добри множества, пресеци и унии. Значи, множеството А го претставува културно-историскиот код кој секое општество го има наследено од минатото: вредности, морал и етика, религија, традиција, и обичаи... множеството B претставува формална рамка на множеството А. Секако, при трансформацијата во правен систем, некои стари вредности се исфрлени, некои нови се прифатени. Некои се атипични за општеството, а некои совршено се вклопуваат во сликата. Како и да е, имаме формални правни норми кои под притисок на монополот на сила (кој во Македонија by the way е многу релативен) мора да се почитуваат. Множеството C, пак, не’ враќа многу наназад и навнатре, кон нашите инстинскти, чувства и нагони. Тоа е множество на сировата човечка природа. Тука има арни и неарни елементи. Дали е јасно до сега? Има некој нешто да праша? Крева ли некој рака?

Е сега, како што може да се види од сликата, овие множества творат пресек - што значи, имаат заеднички елементи. Функцијата на правото би требало да биде зголемување на овој пресек колку што може повеќе. Но зголемување на A∩B∩C, а не само на две множества по цена на оддалечување од третото. Во идеален случај, би ја имале утопијата дека

(A ∩ B ∩ C = А∪ B∪ C) ⇒A = B = C

Добро де, тоа во идеал случај нивните пресеци би имлицирале унија, што би значело дека множествата се еднакви (а не само еквивалентни). Но, што се случува во светот? Во светот се случуваат многу смешни и страшни манипулации со терминот правда. На пример, во светот се случува ова (кликни) : синот платил да ја убијат мајка му, но нема да биде приведен, затоа што во земјата има избори и постои правен вакуум кој забранува приведување на извршители на кривични дела, освен ако истите не се фатени на сцената на злосторството.

Кога бев помал, одев на предавања за ткн „улично право“ или street law. Учевме теорија, а имавме и разговори и дискусии со правници, адвокати и судии. Паметам, еднаш прашав една адвокатка дали би бранела човек кој ладнокрвно убил дванаесет деца. Таа ми одговори: „Секако дека да. Доколку ми плати доволно добро, би направила се’ што е во моја моќ да најдам механизам преку кој би ја осигурала неговата слобода“.

Тогаш за прв пат се запрашав што е правдата... сега знам: тоа е онаа тетка, со меч и вага во раката и превез околу очите на кој пишува правен систем. Јустиција е слепа.

П.С. Линк до тука.

Tags: law, system, truth, justice, iustitia, Brazil, правда, Македонија, правен, систем, закон, вистина, вредност, морал, традиција, Бразил

Околу погребот

2006-10-03T16:07:00.000+02:00

Последни подготовки...

Според Reuters, ова се најпосакуваните десет погребални песни. Да видиме која ќе биде избрана за погребот за кој глаголи Вуна. Некои не ми се баш по ќејф, некои ми се бендисаа...

"Goodbye My Lover" - James Blunt
"Angels" - Robbie Williams
"I've Had The Time Of My Life" - Jennifer Warnes and Bill Medley
"Wind Beneath My Wings" - Bette Midler
"Pie Jesu" - Requiem
"Candle In The Wind" - Elton John
"With Or Without You" - U2
"Tears In Heaven" - Eric Clapton
"Every Breath You Take - The Police
"Unchained Melody" - Righteous Brothers

Tags: blog, culture, блог, блогерај, community, Macedonia

Модел Т: далечна близина

2006-10-01T19:39:00.000+02:00

Денес се навршуваат 98 години од денот кога дедо Форд го лансираше првиот автомобил за масовно производство. Фамозниот Модел - Т, за цели $825... Моделот за кој важи она митолошкото, „Може да го обоите во која и да е боја, се’ додека е црн“. Се чини дека симболиката на бојата се исполни.

Што значеше користењето на автомобилите? Значеше олеснување на секојдневниот живот на секојдневните, обични луѓе (попознати како смртници)... значеше поврзување на луѓето, мирно и сигурно градење на она што подоцна ќе го наречеме глобално село; уништување на онаа старата дека сите патишта водат кон - Рим ли беше? Уште повеќе, оваа револуција значеше трајно менување на човечката перцепција за просторот и за иднината. Редефинирање на блискоста и далечноста.

Но, која е другата страна на медалот? Отуѓување на луѓето, дезориентираност во новите просторни перцепции. Со еден збор, се случи губење на блискоста и создавање на далечна близина, наместо предвидената блиска далечина.

Tags: Форд, автомобили, револуција, цивилизација, психологија, Ford, T-Model, civilization

Некапиталистички Вера, Љубов и Надеж

2006-09-30T10:37:00.000+02:00

I Коринтјани 13

„ Да зборам на сите човечки јазици, па дури и на ангелски,
штом љубов немам ќе бидам бакар што ѕвони или
кимвал што ѕвечи. Да имам пророчки дар и да ги знам сите
тајни, да ги имам сите знаења за сите работи, а и
таква силна вера, што и планини да преместувам - ако љубов
немам, ништо не сум. И да го продадам целиот
свој имот, да позволам телото да ми изгори, -штом љубов немам,
ништо не ми користи... “

Како малечок, ми велеа дека денешниов празник е пандан на католичкиот Св. Валентин (St. Valentine's Day). До пред некое време верував во тоа. И не само што верував во тоа, туку и се радував дека и ние, обичните луѓе кои се наоѓаме малку понаисток од рафинираната западна култура, имаме празник на љубовта. Во главата си имав разно-разни проекции како подарувам кичерајски мечиња и црвени срциња на моите љубови. Не знам, си замислував вистинска Coca Cola & McDonald's револуција на љубовта, емотивни оргии преку илјадници брендови наметнати од шопинг културата преку масакрираното декартово „Купувам, значи постојам“.

За среќа, некои работи не се како што ги замислуваме кога сме мали. Така е и со оваа работа. Денес, гледано од интерперсонална гледна точка, е празник на највисоките вредности кон кои луѓето (треба да) се стремат. Денешниот празник нема врска со шопинг, со трошење пари или фискално-финансиската револуција. Токму поради тоа и ретко кој знае за него - нема попусти и намаленија, нема чајанки и пијанки, нема реклами со насмеани луѓе чија тага се чита во нивните очи. Не е поврзан со ниту една капиталистичка подметната вредност. Не, напротив. Денешниот празник е како светилник во сета оваа авредносна темнина која не’ окружува и во која несигурно пливаме. Да веруваме, да се надеваме и да љубиме. На нас останува дали ќе го прифатиме како светилник, и ќе ги насочиме нашите координати според него, или според нешто друго. При тоа, на ум да ти имаме и последните делови од ова поглавнје на св. апостол Павле:

„ ...А сега остануваат и овие три работи:
верата, надежта и љубовта;
најголема меѓу нив е љубовта.“

Tags: Љубов, Вера, Надеж, религија, православие, празник, Македонија, капитализам, криза, Love, Faith, Hope, orthodoxy, moral, values,

Ѕидови на мирот

2006-09-26T16:36:00.000+02:00

Оваа година во Тетово за прв пат после конфликтот, во средните училишта во иста смена почнаа да одат учениците-Македонци и Албанци (досега беа раздвоени во различни смени, или како што беше случај со мојата генерација - во различни објекти). Иако веста не одекна бурно, тоа сепак е (според мене) огромен напредок за мултиетничкиот карактер во земјава, кој сам по себе е контрадикторен. Зошто е контрадикторен? Па, во принцип избегнувам да говорам на тема „мултиетничност“ and stuff, затоа што често сум погрешно разбран или протолкуван; од друга страна, да говорам со луѓе кои не го разбираат ниту она -култура од зборот мултикултура ми е излишно. Добро, можеби доколку некој ден пишувам мемоари ќе се осврнам многу подетално на таа тема. Сега за сега, не се гледам себеси ниту како гејша, а уште помалку како Глигоров па да го почнам тој потфат. Но, ај да проглаголам и јас нешто...

Општопознато и уште општотрагично е дека во Македонија, посебно во деловите каде има значителен број на албанско население, постои паралелен живот на албанскиот и останатите етникуми. Гетоизацијата е неизбежна сама по себе, поради тоа што животите на луѓето едноставно се оградени со ткн „Ѕидови на мирот“. Овој термин се користи во Северна Ирска, каде католиците и протестантите се физички разделени со ѕидови кои иронично, го имаат мирољубивниот прилог. Еден професор кој го сретнав на моите студии за младинска работа и општествен развој, а кој живее во Северна Ирска ни покажа слики за да ни го докаже нивното постоење. Верувајте ми, ѕидовите асоцираа на се’, само не на мир. Сличната ситуација ја имаме и тука: само што ние немаме физички ѕидови кои би ги покажале некому. Тие ѕидови се наоѓаат во нас самите, во нашите мисли и чувства. Тие ѕидови се наоѓаат во нашите стравови и надежи. Лесно се читаат од нашите очи, се слушаат во нашите воздишки...

Штом еднаш ќе се изградат, многу тешко се уриваат. Чиниш зараснуваат на нашите души, и се дел од нас од самото наше раѓање. А не се. Не знам, можеби јас размислувам така затоа што за време на конфликтот настрадаа мои другари и другарки Албанци, Македонци, Роми и Турци. Колатерална штета. Сега, кога почнаа да се уриваат циглите на нашите ѕидови на мирот, јас се чувствувам радосен. Не сум среќен, затоа што поради сенката која ѕидовите ја правеа, на голема површина нема зеленило, нема цветови , ниту било каква природа. Само прав и пепел. Сепак, се радувам поради можноста која ја гледам - можноста за повторно процветување на некои нови

Мајка ми едно време ми велеше „Како ќе свират, така ќе играш...“ Никогаш не ја послушав. Овој пат, јас ќе си пијам зелен чај со џумбир, и ќе си ја пеам „Don't feel like dancing". Другите може само да си свират на празно.

Tags: multiculturalism, conflict, Macedonia, segregation, system, Македонија, војна, мир, промени, образование, Tetovo

Пофалба на глупоста

2006-09-25T09:20:00.000+02:00

Еразмо Ротердамски, еден од моите најомилени философи, преку неговата „Пофалба на глупоста“ (лат. Moriae Encomium) во голема мера го разобличи табуто наречено детство. Помнам, кога ја читав таа книга се наоѓав токму во пост-детскиот период, некаде втора година во средно... по инерција на нештата, со самото освестување дека веќе не сум дете почнав да жалам по се’ она што за мене претставува детство... бесконечно долгите часови на игра и смеа, безгрижните сни и безгрешните ноќи... безграничната глупост.

Но, со читањето на книгата престанав да го правам тоа. Зошто? Па затоа што сфатив дека најочигледната когнитивна (напоменувам, когнитивна!) карактеристика која индивидуите кои проаѓаат низ процесот од другите наречен детство е - глупоста! Децата се глупави. Децата (во најчест случај) се неписмени - не знаат да читаат и пишуваат, не знаат да сметаат. Децата не размислуваат. Тие не знаат логички да резониораат, туку прифаќаат и веруваат во се’ што нивната безгрешна околина им кажува (некои ја продолжуваат оваа пракса и после детството). Когнитивно, децата се луди. Без разлика колку и да се труди сето општество да ја табуизира оваа глупост која децата ја поседуваат, или пак да ја нарекува подруго, таа останува тоа што е - глупост или морија.

Ротердамски не останал слеп пред оваа лудост. Напротив, преку неговата темна и сатирична нарација, тој определува неколку музи на глупоста, како што се уживањето (кое за скоро секое дете е секојдневие), нерационалното смеење (што мене многу ме иритира), прејадувањето итн. Значи не децата, но детството како општествена институција е виновно за ова интелектуално слепило. На пример, секое дете се убедува во аксиомите дека Џери е the good guy, а Том е the bad guy во цртаниот филм Tom & Jerry (за кој благовремено мислев дека се вика „Томиџери“ слеано - колку невино лудило?!) Или, дека Црвенката е жртвата само поради тоа што волкот си го живее својот живот, а таа прави trespassing на неговиот имот! (колку неодговорни родители, истовремено морам да признаам!)

Гледано низ оваа еразмова призма, постојат два начина на справување со оваа темпирана бомба со која моментално се соочува македонското општество, а ја иницираше рекламата на T-Mobile. Првата е, на секој производ кој претставува медиум (што значи книги, сликовници, цртани филмови, филмови, стрипови, весници, постери, графити, радио-телевизиски програми, интернет сервиси итн) ќе мора да стои или да се прочита кратко објаснување кое ќе даде оптимално-безбедна анализа на тоа што се случува или ќе се случува без уништување на детските фантазии. При тоа не смее да се ограничиме на тривијалното Kids, do not try this at home затоа што децата се неписмени и мора да добијат аудио-запис на пораката. Значи, создавање на стада интелектуални преживари, кои ќе јадат изџвакана храна. Другата опција е поевтина и недебилска: ќе им објасните на децата дека тоа што се случува на телевизија, или стиховите на песната која ја пеат се само капиталистички пропаганден материјал чија крајна цел е создавање на пари. И дека 99% од тоа што им се сервира е нереално. Ниту Rambo е толку силен, ниту крвта е толку црвена, ниту Бамби е толку беспомошен, а ниту усните на Angelina Jolie не се толку совршени...

Секако, постои и уште една, нееразмовска солуција на проблемот: забрана на се’ што е спротивно на детската реалност: вести не смее да се емитуваат до 22 часот, ниту пак спортски настани и активности (агресивност и голотија!), додека на спотовите треба да се прикажува една црна точка на бела позадина - само така нема да се уништат децата. Ќе ги учиме дека Холокаустот не постоел, а дека Првата и Втората светска војна се друштвени игри... Со цензура и изолација да се бориме против непријателот!

И на крај, повторувајте: „Na svetu postoi jedno carstvo...“

Tags: Еразмо, Ротердамски, Пофалба, на, глупоста, детство, свест, разум, цензура, реклами, капитализам, Македонија, Macedonia, advertisment, agression, violence, media, censure

За есента, доброто и злото

2006-09-23T14:16:00.000+02:00

Денес Персефона заминува во пеколот... следните неколку месеци ќе биде Кралица на мртвите, жена на Хадес. Нејзината мајка, Деметра (која меѓу другото е божица и на природата) ќе ја оплакува нејзината судбина, ќе биде тажна и нема да се смее. Поради тоа, ќе се намалуваат денот и светлината, а ќе се зголемуваат ноќта и темнината. До следната рамноденица - онаа, пролетната, кога Хермес ќе слезе во адот за да ја извлече од немилосрдниот сопруг. И повторно, до следната есен кога ќе мора да се врати...

Денес ја имаме есенската рамноденица. Во комбинација со сончевата еклипса од вчера, се создаде еден вистински есенски амбиент, кој античките народи го поврзувале со балансот и еквилибриумот, припишувајќи му го знакот на вагата.

Прави човек да се запраша: Рамнотежа - дали е тоа можно? Дали се можни идеалите и идеите на старите народи преточени во ова парче митологија? Воспоставување на совршен, природен баланс на силите на доброто и злото? Очигледно дека во минатото бил можен. Ако ништо друго, барем бил реално достижен. Секој можел да живее со мислата дека еден ден, можеби ќе ја воспостави хармонијата во својот свет. Нешто како резервен клуч кој го чуваш во стара кутија за накит, сокриена некаде на таванот. Не го користиш, но помислата за неговото постоење те смирува. Денес се чини дека клучот го нема. Заедно со кутијата во која имаше и многу други работи. Кога ќе погледнам уште подобро, и целиот таван го нема.

Затоа што човештвото мислеше дека таванот е го ограничува. Таванот укажуваше дека постојат граници на нештата; укажуваше на потребата за заштита поради нашата несовршеност и кршливост. Поради нашата човечност. Но дали сега, заедно со клучот и таванот ја снема и човечноста? И дали сега Деметра е во очај и плаче поради ќерка и’, или поради нас и нашиот таван?

Затоа што, наместо кутијата со клучот и таванот, над нас денес лебди една друга кутија. Пандорината. Но тоа е сосем друга приказна која ќе ви ја раскажам, можеби, некогаш...

Tags: есен, рамноденица, рамнотежа, морал, добро, зло, митологија, Persehone, mythology, good, evil, autumn, people

Генерација Y

2006-09-21T13:28:00.000+02:00

Млади луѓе изгубени во сопствените и општествени трансформации и транзиции. Исплашени погледни, полни со презир, испразнети од страв... буквална подготовка за живеење на терминот „Опстанок“. Отапени размислувања и парадоксални разговори. Дефицитарност од тоа што некогаш се нарекуваше common sense. Нелогичност и нереалност. Живеење во рамките на некоја слика на Пикасо, по правилата на кубизмот.

Ова се ефективните карактеристики на Генерацијата Y, на која и јас и’ припаѓам (добро, морам да се пофалам дека јас сум член на подмножеството Индиго). Да, генерацијата обременета со комплексот y2k, генерацијата која служеше како проектиран идеал за неколку претходни генерации, предводник на иднината а наследник на минатото: глобалната слика сепак останува иста. Нешто како портрет на кој е прикажан масакрот кој беше извршен врз физичкиот релативизам.

Македонската Генерација Y е пак, приказна самата за себе, иако лично мислам дека многу повеќе личи на Генерацијата Х во некаква ретро верзија. Сепак, номенклатурните правила мора да се зачуваат. Македнската младина се чувствува растргната помеѓу различни реалности и судбини, од кои ниту една не ја чувствува како своја. Затапена од привидниот либерализам не чувствува потреба за промени... дури и да ја чувствува, не знае да ја препознае и да се справи со неа. Се живее без било каков морален темел или систем на вредности. Квази-интелектуалзимот е новиот идеал кон кој скоро сите се стремат, поклонувајќи се на новите идоли - шундот, кичот и клишето. Динамичноста и бунтовноста се ендемични појави, и тоа со негативен предзнак. Со полна пареа се живее кризата на човештвото.

Modus vivendi по се’ изгледа е: "Waisting time, loosing values"

До кога вака?

Tags: generation, time, youth, culture, world, генерација, младина, луѓе, свет, тренд, култура

Footsteps in the sand

2006-09-20T09:53:00.000+02:00

One night a man had a dream.
He dreamed he was walking along
the beach with the Lord.

Across the dark sky flashed scenes from his life.
For each scene, he noticed
two sets of footprints in the sand,
one belonging to him and the other to the Lord.

When the last scene of his life flashed before him,
he looked back at the footprints in the sand.
He noticed that many times along the path of his life
there was only one set of footprints.
He also noticed that it happened at the
very lowest and saddest times in his life.
This bothered him and he questioned the Lord about it.

"Lord, you said that once I decided to follow you,
you'd walk with me all the way.
But I have noticed that during the most
troublesome times in my life there is
only one set of footprints.
I don't understand why when I needed you most
you would leave me."

The Lord replied "My precious, precious child,
I love you and would never leave you.
During your times of trial and suffering,
when you see only one set of footprints in the sand,
it was then that I carried you."

Една од моите најомилени...

Tags: God, religion, faith, Бог, религија, вера

Балканска турлитава

2006-09-19T13:48:00.000+02:00

Балканот е уникатен по екстремно многу нешта, без разлика дали уникатноста се разгледува низ историска, гео-политичка, економска, културолошка, лингвистичка и било која друга призма. Само кажете збор, и на многу лесен начин може да се посочат неколку стотици асоцијации, секоја поврзана со Балканот, која од која повпечатлива. Секако, ова оди во прилог на голготските легенди и митови кои несвесно, владеат со времињата на овие простори.

Како и да е, проучувањето на историјата на Балканот која во голема мера има влијание врз моменталните случувања и процеси , за еден Балканец е многу тешко. Како млад човек кој своевремено ја мразеше историјата, но сакаше да чита изворни историски книги многу се трудев и сеуште се трудам да останам објективен во субјективното море на мислења. Во тоа најмногу ми помага проучувањето на некои case studies преку кои добивам рефлексија за историските трендови, ако ништо друго. На тој начин си ја редам мојата puzzle на релативна вистина. Како посебно интересна студија (која ќе ја користам во креирањето на мојата puzzle) деновиве I found следнава сторија на BalkanAnalysis.com, "Vratnica: History of a Unique Macedonian Village". Секако дека некои делови се дискутабилни, но главната порака која се проткајува низ целата сторија, а која мене многу ми се допадна е претставувањето на Вратница како пластичен пример за природата на балканската турлитава.

... Although Vratnica is in Macedonia, a Macedonian ethnic and cultural identity, as distinct from the Serbian or Bulgarian ones, did not emerge in a dominant way until the late 19th century, when nationalist ideologies were at their peak in Europe. So a Macedonian national consciousness and identity is of relatively recent origin, and in Vratnica people even today differentiate themselves according to their perceived Macedonian or Serbian backgrounds.The medieval ancestors of the present-day inhabitants of Vratnica spoke a language that has elements of Bulgarian and Serbian and which is distinct from both, but is similar to Bulgarian and modern Macedonian. Vratnica family ancestors observed a “slava,” that is, an Orthodox patron saint was celebrated by the family. This was unique to Serbian Orthodox families, not to Bulgarian families...

... For its part, the Serbian Church sought to fight back by promoting internecine strife amongst the Macedonian Church leaders in the aftermath of the declaration. This interference has been noted ever since and was perceived most recently during the past few years, with the saga of the renegade “Bishop Jovan,” who was jailed for promoting the Serbian ecclesiastical agenda in Macedonia. Today, there are around 40,000 citizens in Macedonia who identify themselves as ethnic Serbs. In Vratnica, the Sveta Petka Orthodox Church is part of the Macedonian Orthodox Church, whereas the Sveta Petka Orthodox Church in Troy, Michigan, built last year, is part of the Serbian Orthodox Church. This reflects the schizophrenic nature of religious, national, and ethnic identity of the (extended) Vratnica community...

На крајот, како и секогаш кога се говори на вакви теми - нема заклучок. Како и да е, како голем гурман ќе продолжам да си уживам во балканската турлитава... бујрум, пробајте и вие!

Tags: Балкан, историја, Македонија, политика, нација, култура, асимилација, Balkan, history, Macedonia, culture, diversity

Око за око...

2006-09-18T11:17:00.000+02:00

Во светлина на новонастанатата ситуација на религиозен светски план, би го цитирал Ганди:

... (философијата) око за око би го направила целиот свет слеп...

Нормално, до некаде го разбирам револтот на сензибилниот Ислам кон употребениот цитат на поглаварот на Римокатоличката Црква, папата Бенедикт XVI. Иако нелогично, беше побарано извинување, и тоа беше дадено. Нелогично, затоа што нормално е една религија да верува и да ги промовира своите вредности на начин на кој би докажала дека таа е вистинската религија која би можела легитимно да понуди спас за луѓето. Но, уште понелогично е што извинувањето поголем дел од верниците не го прифаќаат и даваат лични квалификации за неговата содржина. Пропратено со убивање на калуѓерка.

Што се однесува до извинувањата, кажете ми кој ќе се извини поради неколкуте бурни реакции на сензибилниот Ислам во последните неколку години? Кој ќе се извини за вчерашната порака дека (цитирам) „ќе се скрши Крстот и ќе се пролее виното“? Понатаму, кој ќе се извини што поголемиот број на религии ги нарекуваат верниците од другите религии „Неверници?“. Или, да ѕирнеме во минатото (блиско и далечно), кој ќе се извини за стотиците илјади жртви на религиозни војни? На крајот, прашувам кој ќе и’се извини на самата Религија, како поим, што толку често крваво е манипулирана?

Книги и документи какви што Бенедикт XVI цитирал во неговиот говор постоеле и постојат во секоја религија. Доколку не постоеле религиозни и политички расправи и дебати, зарем би имало смисол севкупното постоење на религиите? Често во нив се содржат и нетолку политички исправни говори и реферати, согласно со времето во кое тие биле пишувани. Секако, тоа автоматски потекнува цел механизам на мислења и тврдења, сите со приближно ист квалитет.

Прашањата кои веќе сами по себе се наметнуваат уште од прапочетоците на Novo Ordo Seculorum (Новиот Светски Поредок) веќе не можат да останат неодговорени. Дали навистина Компаративната релгија има потреба од Екуменски Дијалог (и негови глобални форми и облици) помеѓу Абрахамските ( i.e. Старозаветни Религии) и Дарма-религиите? Зарем не е тоа само уште една морална криза на речиси пропаднатото човештво?

А жртви на религиите уште долго ќе паѓаат... се’ додека светот не остане целосно слеп.

Tags: религија, војна, дијалог, religion, war, dialogue

Мода, храна, закон и интелигенција

2006-09-15T11:18:00.000+02:00

Не ми се верува! Spain Rules!

The world's first ban on overly thin models at a top-level fashion show in Madrid has caused outrage among modeling agencies and raised the prospect of restrictions at other venues.Madrid's fashion week has turned away underweight models after protests that girls and young women were trying to copy their rail-thin looks and developing eating disorders.Organizers say they want to project an image of beauty and health, rather than a waif-like, or heroin chic look... (за повеќе кликни на чичко Ројтерс)

Конечно некој се побуни против булимичната пропаганда! Малку е шокантно додуша, што Шпанциве оделе до таму што донеле и закон, но сепак мило ми е за ова нивно решение. Сега се шпекулира дека и градоначалничката на Милано, Letizia Moratti ќе го следи нивниот пример. Значи, и официјално се објави воjна против болната пропаганда за изопачените естетски стандарди со кои бевме бомбардирани во претходниве три децении. Ова е мал чекор за една локална власт, но голем скок за масмедиумското човештво со стратосферска интелигенција*.

Она што загрижува сега е фактот што армиите на „совршени“ (анорексични и булимични) девојки и дечки ќе треба покрај двата прста за доручек и ручек, да си купат и крофни и млеко... Леле, ќе се зголемат нивните трошоци!

* Стратосферска интелигенција ~ Разредена интелигенција

Tags:fashion, anorexia, bulimia, models, анорексија, булимија, мода, закон, Madrid, Spain, здравје

The Omen

2006-09-14T19:20:00.000+02:00

"Good morning. You are one day closer to the end of the world.
You have been warned. It is the greatest mystery of all because
no human being will ever solve it. It is the highest suspense
because no man can bear it. It is the greatest fear
because it is the ancient fear of the unknown. It is a warning foretold for
thousands of years. It is our final warning. It is The Omen.
Those who foretold it are dead. Those who can stop it are in grave danger.
If Something Frightening Happens To You Today, Think About It.
It May Be "The Omen".

Во принцип не гледам remake-ци на моите омилени филмови. Всушност, целата таа шминка која се додава во римејците, таа длабока плиткост која модерниот Холивуд ја практикува прават да добијам нагон за повраќање: русокоси жени, а-ла Рамбо мажи, силиконска долина, празни дијалози, секс, крв и насилство...

Сепак (конечно!) се решив да го гледам римејкот на фаталниот The Omen: 666 (првата верзија е од 1976, додека римејкот ја доживеа премиерата на 06-06-06). И видов дека не сите римејци се лоши... дека навистина има режисери кои нема да ја сменат сржта на примарниот филм. Кои само ќе го употребат технолошкиот скок за да ја адаптираат идеата на што е можно подобар начин. И навистина, доколку го гледате оригиналот, лесно ќе може да ги предвидите скоро сите сцени и настани, па дури и дијалози. А сепак, нема да ви биде досадно поради волшебноста на приказната и апокалиптичниот тон преточен во прекрасната глума и специјалните ефекти.

И уште еднаш се замислев над значењето на Бројот на ѕверот, кој е всушност збир на првите 36 природни броја... Од каде и кога доаѓаме, а каде и кога одиме?

Tags: Омен, филм, Апокалипса, The, Omen, movie, remake, римејк

Херои

2006-09-10T15:38:00.000+02:00

Ф: Кој е појак, Superman или Spiderman?
М: Superman, секако.
Ф: А-ха... а Batman? X-Man? Daredevil?
Action Man, Aquaman? Birdman,
Dengakuman, He-Man? И сите овие Man-ови?
М: Многу прашуваш...

Пораснав со помислата дека постојат херои. Поминав илјадници часови гледајќи cartoons, филмови и серии со херои; читав сликовници, а потоа и стрипови за нивните авантури, за на крај да се префрлам на психолошките перцепции и теории кои го објаснуваат нивното постоење и делување. Но ниту еднаш не се сетив да направам градација на нивната важност или моќ. Да, можеби е лесно да се подредат според популарноста (или комерцијалноста) но сепак, нивното подредување по било кој поинаков критериум би претставувала тешка задача.

Како и да е, мојот херој е Superman (a.k.a. Kal L. или Clark Joseph Kent). Не знам зошто, но отсекогаш тој ми бил number 1. Можеби дека го имав неговиот костим од многу мал, и „летав“ по дома кршејќи се’ што ќе ми излезе пред мене (што е толку антисуперменски) или пак поради библискиот тон на неговата животна приказна... неговата суперчовечност е пример за тоа каков треба еден херој да биде:

екстратерестијален, id est, вонземски - а сепак толку човечен
со надчовечки физички способности кои ги користи промислено
со строго определен морален кодекс кој се бори за the greater good

Супермен (Супер-човекот) е спротивен на Над-човекот за кој говори Ниче; тој е софистицирана верзија на обичните луѓе. Детерминистичкиот тон во неговата сага е јасен: испратен е со цел, со мисија да ги спаси и да им помага на луѓето (пионерско-извиднички дух) пред се’ порани нивната можност да прават добро... да им го покаже патот кон сопствениот спас. Како негова сенка се појавува (а)Лекс(андар) Лутор.

Очигледно, архетипот на херој се појавува многу често во човечката психа, и тоа најчесто во најважните моменти на постоењето на човекот како поединец, но и на целиот колектив. На пример, Супермен ја доживува својата премиера во 1938 година, токму во периодот пред Втората светска војна кога на луѓето очајно им треба херој да ги оттргне од проблемите во кои се наоѓаат. Впрочем и намножувањето на различни (да не речам илјадници) супер-херои во последниот половина век е реален показател на кризата во која се наоѓа целото човештво на кое веќе не му е потребен само еден херој, туку повеќе херои и антихерои. Гледано од gender аспект, мажите не би требало да ја имаат оваа потреба да бидат спасени - та нели мажјакот мора да ја спаси женката? Идолите се ОК, но хероите се ептен различни од идолите, барем под ставката aims & mission. Но, колку да не навлагам во endless дебати, ќе кажам: потребни ни се и хероини...

Па не за џабе викавме I need a hero!

Колку да не биде само теорија, еве и еден линк каде ќе видите кој суперхерој би биле вие во некоја друга инкарнација... има и html код за прикажување на вашите блогови. Enjoy! (мене ми се падна Супермен со 95%)

Tags: hero, Superman, archetypes, Супермен, херој, херои, архетипови, психологија, стрип

Образовна пирамида

2006-09-05T15:19:00.000+02:00

Само што се вратив од кај соседиве (петнаесет минути се мислев како се вели за комшија на македонски). Having in mind дека ќерката им е трето одделение, а деновиве ефективно би требало да започне учебната година, бев поканет на ритуално кафе-пиење во таа чест. Секако, купив чоколадо кое го подарив на девојчето. Го испив кафето муабетејќи за состојбите во образованието, разлистувајќи ги книгите и благословувајќи ја да и’ бидат сите петки. Нејсе.

Се потсетив на деновите кога јас тргнував на училиште. Уште поназад, се навратив на мотивот и институција градинка и што тоа значеше за мене. Обидувајќи се да направам некаква споредба, се изгубив во сите тие проекции, чувства, искуства и спомени. Како и да е, се потрудив и направив некаков сублимат околу севкупниот образовен систем во Res Publica-ва. Не се потрудив како Нострадамус да ги подредам под Центурии & stuff, ама мислам дека ќе го делат пророчкиот тон. Уште на почеток да кажам дека свесно стојам зад се’ подолу напишано. Секое правило има исклучок, само што исклучоците се многу ретки во Македонија.

Како што вели народниот пејач или пејачка: ако грешам, нека изгорам! Да видиме:

Градинка

Место каде има воспитувачки (не сретнав ниту еден воспитувач за моите пет години поминати во градинка) кои се целосно дезориентирани. Со возрасните говорат како со деца, а со децата како со возрасни. Не им е јасна целта и задачата која ја имаат. Во времето предвидено за учење, ги повторуваат само боите и цифрите. Можеби малку ќе забегаат и кон облиците и формите, но тоа е се’. Ништо повеќе, како премногу сериозно да ја сфатиле онаа Repetitio mater studiorum est. А да: има и многу песнички за деца со пречки во развојот кои мора да се научат на памет. Тоа е вистинскиот метод за учење. Полуписмени и простодушни. Има два вида: оние со педофилска насмевка, или оние со мазохистички однос кон децата. И двата вида се клинички случаи. Пијат по три кафиња на ден, уживаат во слатките кои загрижените родители секојдневно им ги нудат и разговараат за сериски филмови и а-ла Свет трачеви. Вистински role models преку кои младите деца се запознаваат со образовно-воспитувачкиот систем.

Основно Училиште (вклучително со групата Забавиште, или Нулто-Одделение)

О-то одделение: Copy/Paste од градинка, само што тука учител(к)ите го-во-рат мно-гу по-по-ле-ка... за да не ги ис-пла-шат де-ца-та од у-чи-лиш-те-то... не за дру-го, ту-ку згра-да-та е страш-на за не-ко-и де-ца... Просветени со книги од психолози со шпекулативна научно-академска позадина, ги користат непроверените психолошки методи. Подобро речено, ги проверуваат.

I - IV одделение: учител(к)и кои лепат петки и понекогаш четворки. Краснописот им е претерано важен, затоа што -глеј чудо!- доколку некој сака да биде матичар или записничар мора да има убав ракопис, исто како во предвоените времиња. Се учат буквите и бројките, домашните и дивите животни, сообраќајните правила итн... само 25% од учениците ќе научат да собираат и множат, а од нив само 20% ќе знаат да одземаат и делат до 1 000. Важно, на крајот од секое полугодие и одделение ќе има забава, ќе се делат свидетелства или сведителства... подароци цел куп! Еден вид на легализирана корупција поради имунитетот кој учениците го уживаат во однос на повторувањето на година.

V-VIII одделение: ичениците го немаат имунитетот од повторување на година. Да, тоа е суровата реалност со која ќе мора да се соочат учениците... и да, оваа година најмалку пет-шест ја повторуваат. Реално, би требало 50% да повторува, но овие пет-шестмина ќе бидат жртва сепаленица на образовниот систем. Институцијата предметна настава и класен раководител, предметите географија, биологија, физика, хемија итн се само дел од новостите за младиот (без)надежен ум. А џабе е се’ - кога во осмо одделение, после полуматурата (која претставува доказ за полу-зрелост и е повод за кафански славења) ученциите земаат диплома за завршено основно образование, а немаат основни познавања од основни области.

Средно училиште (тро- , четири- и петтостепени училишта и приватни колеџи)

Една од најканцерогените институции на македонскиот образовен систем. Распуштени професор(к)и, развратни ученици и ученички. Се учи моронски обемен материјал, и се создаваат армии од идни интелектуалци кои „познаваат се’, но не знаат ништо“. Моралот е на најниско ниво кај учениците, а професорите се едни од најнеетичните суштества на Земјава кои го валкаат терминот „педагог“. Организираниот криминал царува токму овде, и на тој начин е најблиску да обичните смртници: близу 98% од учениците на неправеден начин добиваaт високи оцени на крајот на секоја година.

Една третина од времето училиштата не работаат поради штрајк на професорите; втората третина не се работи затоа што младите интелектуалци имаат причина да штрајкуваат, а третата третина затоа што надвор е премногу ладно, а нафта за греење нема.

Универзитет

Е сега, кажете ми дали да плачам, или да се смеам дури пишувам за оваа институција. Ги има неколку во Македонија, и во последно време (откако се укина државниот монопол) се натпреваруваат кој е попрестижен и попризнаен. Си префрлаат меѓу себе, се караат и озборуваат, измислуваат урбани легенди и слично. Богати се со теорија и тероризирање на тони, малку пракса проследена со физичко-емотивно-сексуално вознемирување и уценување... преполни со сенилни академски тронтосауруси (кои писмени, кои полуписмени) кои до пладне се мразат себеси, а попладне го мразат и целиот свет. Интелектуализмот со пропратните пакети е ендемична појава. Студентите немаат право на свое мислење, а доколку имаат, не се заинтересирани да го искористат. Грото на студенти нема поим зошто се запишале на факултет, па шалтаат некаде во просторот и времето. Се учи за да се помине, а не за да се научи. И најтрагичната изрека: глеј да се снајдеш да пројдеш! Секако, непотизам и мито колку ти душа сака! Така ли треба?

Епилог

Ние не сме земја од третиот свет. Со вакво образование (another brick in the Wall), ние сме земја од подземниот свет. А ќе тонеме и се’ подлабоко...

Tags: education, system, Macedonia, образование, училиште, Универзитет, Македонија, студенти, ученици, students, pupils, teacher.

Денес велам збогум

2006-09-02T16:50:00.001+02:00

Да. Денес велам збогум. Денес се откажувам од еден дел од мене.

И како по навика немам зборови (ај, едно клишé: зборовите се суштината на мојот живот, а останат сум без зборови). Отсекогаш инспирацијата ми доаѓала отпосле. Тажен сум... после пишувам. Среќен сум... после пишувам. Моментноста не ми е предизвик. Напротив, I find her unattractive.

Што знам, може полесно ќе ми биде да повторам нечии туѓи зборови?

Why don't you walk away? -No buildings will fall down
Why don't you walk away? -No quake will split the ground
Why don't you walk away? -The sun won't swallow the sky
Why don't you walk away? -Statues will not cry

Да, да... нели, I must be strong and stay an unbeliever and love the sound of you walking away!?Затоа што...

As you walk away, -My headstone crumbles down
As you walk away, -The Hollywood wind's a howl
As you walk away, -The Kremlin's falling
As you walk away, -Radio Four is STATIC

И да не заборавам:

Stalin smiles, Hitler laughs, Churchill claps Mao Tse Tung on the back...

Ајде сега нека рече некој нешто за спознавачката моќ на љубовта!

Tags: не, ми, се, ставаат, тагови.

Импресии

2006-09-02T10:52:00.000+02:00

Далечна си таму, во светлината молчиш,
и солзи од стакло мои везден толчиш.
Дали срце имаш, или камен студен
та веднаш ме заведе како демон суден?

Те преколнувам, кажи и немој да криеш
не сакам тајни наоколу да виеш...
зар не гледаш дека од љубов ах, горам
за среќи и таги со тебе дур зборам?

И битки пак водам со самиот себе
волк во јагнешко руво - јас сум до тебе.
Светоста твоја чинам слепа е и глува
знам: љубовта твоја љубоморно ја чува.

Не знам. Ме сакаш, ил’ во лаги тонам
штом во ноќиве будни усни твои сонам?
Кажи ми веќе, не можам јас вака...
Што да чинам? Да бегам? Да ти подадам рака?

Tags: поезија, импресии, милан, јаковчевски, живот.

За Енеј

2006-09-01T11:45:00.000+02:00

Разговор. Енеј и Фројд. Детето и Старецот.

Старецот:

„Енеј е централна фигура, како еден вид јазол околу кој поминуваат и се поврзуваат повеќе митолошки, политички и историски феномени и фигури. Како еден од ретките преживеани од Тројанската војна, митолошки би го лоцирал како син на Афродита, полубрат на Купидон, миленик на Аполон и Посејдон (кој го спасува од Ахил), пратеник на Зевс ~ и постхумно одликуван бог Индиг. Од друга страна, смртната природа го лоцира како внук на кралот Пријам, братучед и главен командант на Хектор (мажот на убавата Андромаха), љубовник на картагинската кралица Дидо (која откако ќе ја напушти го проколнува и се самоубива), маж на Лавинија (ќерката на прататкото на Латините - Латин) и прадедо на Ромул и Рем. Со целата оваа конфигурација, тој бил предодреден да биде непобедлив, да го преживее поразот на Троја и со преживеаните да оди на другата страна од Медитеранот, во Латинското Царство каде ќе ги постави основите за идниот Вавилон - Римското Царство. Помалку или повеќе, тој ја завршува оваа мисија, дете“.

„Сигурно се прашуваш зошто Енеј дозволи Троја да биде уништена? Со толку силни врски, не би требало да му биде пречка спасувањето на Троја. И како е тоа можно толку многу да успева на туѓа територија? Зарем секогаш ќе се бори со туѓи војски на туѓи територии за туѓи идеали? Интересно, морам да признаам. И доста слично на моите размисли. Да те предупредам - не очекувај реален одговор. Во енејски фазон, и ти често ќе ги делиш неговите слабости и проблеми. Ќе се блокираш кога си на своја територија, нема да ги користиш твоите потенцијали, ќе ти сметаат луѓето околу тебе, ќе се чувствуваш слабо... ако ништо друго - ќе се чувстувуваш обично, смртнички. Но штом ја напушташ земјата, се’ ќе подобро - ќе добиваш појасна перцепција, креативноста ќе ти се искачи на оптималното ниво, ќе чувствуваш дека живееш: спремен за борба, спремен за победа. Просто, ќе ти доаѓа да извикаш „Јас сум Месијата!“. За жал, така и ќе биде. За жал. “

Детето:

„Но зошто? Но како? Ништо не разбрав... Простете, дали може...“

Старецот:

„Молчи. Не говори. Не разбираш, но ќе разбереш кога ќе биде време. Ќе разбереш. “

Tags: Aeneas, complex, Sigmund, Froyd, Енеј, енејски, комплекс, Сигмунд, Фројд, митологија, Троја, Рим.

Есенско чистење...

2006-08-31T14:51:00.000+02:00

Во склад со македонската традиција, решив и јас да сторам едно сезонско чистење по блогов. Нели летото заврши, се вративме од по одмори, ред е малку да се подсредиме. Ептен ми се бендиса дизајнов на wordpress, онака - сеирџиско квазиинтелектуална кафеџиска и кафеанска идила, па си ја најдов и верзијата за blogger. Нормално, тапетите се повторно фенси! Си залепив... Ама има уште многу да досредам. Прашина еден тон!

Секако, коментари и критики, сугестии и линкови, се’ е добредојдено.

Малата сирена Македонија

2006-08-31T08:41:00.000+02:00

Решив малку да си ја оправдам титулата Бајкобиограф... Нели бајките, сказните, митовите и легендите се архетипови кои лежат во нашето лично и колективно несвесно, и чекаат да бидат оживеани како на лично, така и на мундано поле. И со што да почнам, освен со митот за трансформацијата и метаморфозата?

Како најпозната и најсвежа би ја издвоил бајката за Малата сирена, или Русалочка (на руски). Која Мала сирена, ќе праша некој. За тој некој еве мал вовед: Малата сирена која капиталистите ја крстија Ариел била ќерка на Морскиот Цар, и живеела во океанските води (најверојатно Атлантида). Била позната по тоа што имала најубав глас, и кога пеела, сета морска фауна се собирала на тој спектакуларен мини-концерт. Имала пет сестри, секоја по една година постара од неа и која од која полична, со најубави коси. Нејсе. Малава расте, и сака да оди на окенската површина, за која сестрите толку многу и’ раскажувале. На петнаесетиот роденден добива шанса да излезе, арно ама... на површината беснее бура, и таа гледа како тоне еден брод. Брза да помогне, и спасува еден многу убав тип (плус и Принц!), носејќи го на брегот. Таму го предава на една локална девојка од некој си Храм, која случајно се нашла таму.

Се вљубува малава, дознава се’ за луѓето (google-ира), тражи чаре... Од пуста љубов влага во нечисти зделки со Морската вештерка. Го губи гласот, но добива нозе (ова демек, брат за брат, сирење за пари, брат!) Оди кај Принцот, така нема и убава... тој ја засакува, but како свое дете. Значи не на ОНОЈ начин, туку на обичен. И и’ кажува дека ќе се ожени со Принцезата од соседното Кралство (глеј чудо - тоа е таа девојка на која Ариел и’ го предаде Принцот на брегот). И Малава паѓа во транс затоа што знае дека до зајдисонце ќе се претвори во морска пена ако не го бакне Принцот. Допливуваат сестрите на помош: и’ даваат нож кој го откупиле од the Sea Witch за нивните коси. Се’ што таа треба да направи е да го заколе Принцот, и ќе си ја врати својата рибна половина. Но нели - љубовта не е панаѓур - Ариел одбива да го стори тоа, и на зајдисонце... боговите ја благословуваат затоа што е многу добра, и ја трансформираат во Воздушен дух кој 300 години ќе треба да прави добри дела за на крај да оди во рајот.

Е, ова е отприлика вистинската верзија на Малата сирена - нели без оној Happy Ending кој Дизни ни го сервираше. Има мноооогу поенти кои може да се направат од оваа бајка. Мене лично ми смета оваа сина крв - се’ нешто Принц, Принцеза, Крал... исто така, некако премногу ми е капиталистички. Да не зборам за Вештеркава, што во случајов најмногу профитираше од сите. Тука се и овие стандарди за убавина и статус - најубав глас, најубави коси... А и Принцов - теле! Не може да ја препознае кога ќе ја види. Е, глуп бе! А за тоа Принцезата на брегот, од Храмот, што ја премолчува вистината - да не зборам: спонзоруша и опортунистка! Не си фер, фуфо!

Туку, друга требаше да биде поентава. Трансформацијата, борбата за промени и постигнување на нешто поинакво, добивање на посакуваното е клучната поента на оваа бајка. Следствено од насловот, Македонија моментално е Малата сирена. Македонија штотуку ќе наполни петнаесет години (на 08 септември). Македонија има пет сестри (произлезени од поранешна Југославија). Македонија капиталистите ја крстија FYROM затоа што Македонија звучеше многу досадно и старомодно. Македонија се соочува со многу сопернички кои понекогаш ја кријат и менуваат вистината и фактите. Македонија верува и сонува со очи широко ~~отворени~~ затворени, исто како и Малата сирена.

Значи, поради сличноста следи дека набрзо и ние ќе треба да се бориме за Принцот (најверојатно НАТО или ЕУ). На нас останува да решиме по кој пат ќе тргнеме, со кои средства ќе се послужиме... да не ги заборавиме роковите - нели и Малата сирена имаше рок?! Одлуките кои ќе ги донесеме ќе се одразат на нашата иднина: дали би сакале живот како сирена, на кој сме навикнати, или ќе се бориме за човечки статус. Преминот од пониска во повисока форма на постоење е тежок и блиску до амбисот, но истовремено носи и големо задоволство. Истото се случува и со преминот од Ориент во Запад.

Секако, и за оние скептичните може да се постави и следното прашање: дали воопшто има смисол да се стремиме да постигнеме нешто за што не сме предодредени или родени?

Tags: Little, Mermaid, Малата, Сирена, Македонија, Macedonia, EU, NATO, myth, бајка, fairy, tales, трансформација.

Friends

2006-08-30T09:50:00.000+02:00

Велат дека пријателството е чувство слично на чувството кога ќе се измочаш во панталони: секој може да го забележи, но само ти можеш да ја почувствуваш топлината... Според мене ова е една од најдобрите дефиниции кои може да се дадат за пријателството. Овој пост решив да го посветам на пријателството и на моите пријатели воопшто (самите ќе се пронајдат).

Со сите фази на развој, стагнација и (понекогаш) регресија пријателството е нешто што не’ менува од корен. Ние созреваме, се радуваме и тагуваме со пријателите. Со нив ги споделуваме сите надежи, стравови, сни и тајни. Тие се наше огледало... глина во нашите раце. Истовремено, и ние сме глина во нивните раце, вешто обликувана од многуте заеднички искуства и настани.

Thanx guys for everything! Фала што сте толку добра мочка!

Tags: friends, пријатели, другари, пријателство

Peacocks, Europe and Culture

2006-08-14T10:52:00.000+02:00

Serious Dilemma: Where is Europe?

In a world where everything is relative,
in a time when everything is changing...
And the peacocks? Alighieri, Mozart,
Goethe, Balzac, Leonardo, Comnena?

Enjoy the European air... Ars Suprima!

Dedicated to
Igor & Mira Alexandra

Европо, чекај ме!

2006-08-08T01:03:00.000+02:00

Од денес ќе скитам низ Европа.

Ќе бидам таму некаде, преку седумте планини.
Останете ми во здравје, мир и љубов.
За подароци и сувенири, пишете во коментари.

4 months clean

2006-08-07T09:42:00.000+02:00

Milan: Hi, my name is Milan and I'm clean for four months.
The group: Hi Milan!

Да не бидам missunderstood: поминаа четири месеци откако се откажав од никотинизмот. Кога пред четири месеци се решив на вакво нешто, никој не веруваше дека ќе успеам (што би рекол Емил Диркем, чиста социологија). Напротив, сите секојдневно ме нудеа кога и да палеа. Моиве дома ми се смееја, и продолжија да ми купуваат секој ден по една кутија. Мислеа дека глумам лудило.

Сега, во стилот на преобратен брат, ви велам: откажете се и вие, додека не е предоцна!

Навистина, тешко е. Знам, секоја зависност е тешка. И секој си има свој начин на одвикнување. Јас решив да го употребам The good old-fashioned way of strong will. Ниту мастики, ниту бонбони, ниту фластери, ниту хербални цигари, ниту јадење... ОК, се здобив со друга зависност - blogging. Барем нешто конструктивно излезе од сето тоа. И, да, библиотекарката ми се изнасмеа во лице, кога ја прашав дали може да земам по пет книги одеднаш затоа што се откажувам од пушење и треба да ги чувам рацеве зафатени. Ми рече „ Е, дете, кога сите би биле како тебе... “

Покрај тоа, испечатив неколку од овие слики и ги закачив покрај компјутерот. Во првите денови излегував повеќе, пиев и пијам повеќе течности, и посетувам страни од типот Stop smoking и Quit smoking naturally. Навистина, кога сум computer geek и го користам нетов за се’ и сешто, зошто да не и за откажување? Се зачленив на некои од овие страни, на нивните форуми и го употребив мотивот на стадото - не сум сам. Најдов нови начини за изразување на мојата автодеструктивност - порив кој секој од нас го има. Плус, секоја недела добивам по некој brainwash mail за да видат до кај сум.

Што добив? Многу нешта: си го вратив сетилото за мирис, свежината, белодробниот капацитет, енергијата, нормализација на пулсот, притисокот и температурата како и функциите на поголемиот дел органи... не го кршам законот секојдневно, пушејќи во јавни простории; и она што е најважно - се уверив дека не сум немоќен пред моите маани и зависности!

Tags: quit, smoking, стоп, за, пушењето, никотинизам, здравје, живот, медицина, рак

Life

2006-08-06T13:36:00.000+02:00

It takes a crane to build a crane
It takes two floors to make a story
It takes an egg to make a hen
It takes a hen to make an egg
There is no end to what I'm saying

It takes a thought to make a word
And it takes some words to make an action
And it takes some work to make it work
It takes some good to make it hurt
It takes some bad for satisfaction

Ah la la la la la la life is wonderful
Ah la la la la la la life goes full circle
Ah la la la la life is wonderful
Ah la la la la

It takes a night to make it dawn
And it takes a day to make you yawn brother
And it takes some old to make you young
It takes some cold to know the sun
It takes the one to have the other

And it takes no time to fall in love
But it takes you years to know what love is
And it takes some fears to make you trust
It takes those tears to make it rust
It takes the dust to have it polished

It takes some silence to make sound
And it takes a loss before you found it
And it takes a road to go nowhere
It takes a toll to make you care
It takes a hole to make a mountain

It is so...wonderful...
It is so meaningful...

Tags: life, music, Jason, Mraz, lyrics

Осум НЕ за хомосексуалните бракови

2006-08-05T10:50:00.000+02:00

Знам, листата е предолга - но еве ги непобитните факти против хомосексуалните бракови:

1) Хомосексуалноста не е природна. Луѓето треба да бегаат од неприродните работи. Затоа, секој од вас кој во моментов користи компјутер, телефон и интернет за да комуницира со останатиот свет, треба да прекине да го прави тоа. Кој од вас носи очила и протези - нека престане - тоа не е природно. Не смееме да правиме ништо неприродно. Ниту стик, ниту дезодоранс не смее да се користи. Се’ што не е природно - лошо е.

2) Дозволувањето на хомосексуалните бракови ќе ги натера луѓето уште повеќе да стапуваат во хомосексуални бракови - создавајќи армии од хомосексуални муџахедини, на ист начин како што дружењето со високи луѓе би влијалело врз вашата висина, за и вие еден ден да станете високи.

3) Бракот треба да биде традиционален, каков и што е. Пример: жената е во сопственост на мажот и е средство за репродукција, или браковите меѓу припадници на различни раси треба да бидат нелегални... разводот треба да биде исто така нелегален.

4) Со дозволувањето на хомосексуалните бракови, се нарушува светоста на бракот, како на пример светоста на 55-часовниот брак на Britney Spears.

5) Хетеросексуалните бракови се свети и природни затоа што од нив се раѓаат деца. Затоа, со закон треба да се забрани брак меѓу постари луѓе, а на стерилните мажи и жени не смее да им се дозволи да влегуваат во брак - тие треба да се спалат затоа што се неупотребливи. Зарем ќе дозволиме човештвото да изумре?

6) Очигледно е дека хомосексуалните родители ќе израснат хомосексуални изроди - на ист начин како што од хетеросексуалните родители добиваме строго хетеросексуални ангелчиња.

7) Хомосексуалноста не е признаена од религијата. Значи, не може во теократска и византиска држава како нашата да се признае и озакони нешто спротивно на религијата. Затоа и ги забранивме абортусот, користењето на контрацептивни средства, институцијата Sex before marriage, CD и DVD со спотови на неверните пеачи и пеачки итн.

8) Хомосексуалните бракови од темел ќе ги разнишаат општествените норми. Поучени од премисата „секоја промена е лоша“ требаше благовремено да ги забраниме новите идеи како демократија, право на глас, поделбата на трудот, родова еднаквост и слично, кои од темел ги сменија нашите совршени општества.

Нека ова биде мојата поддршка за целата GLBT популација во Македонија и пошироко.

Tags: homosexual, marriage, gay, GLBT, брак, хомосексуален

За македонцките работи

2006-08-04T14:23:00.000+02:00

Pro Deo Et Patria
Amor Patriae Nostra Lex

Македонија. Македонец. Македонка.
Македонски, Македонска, Македонско...

Македонскиот ум во многу нешта е сличен на човечкото око. Окото перцепира и гледа во зависност од надворешните фактори: зависно од условите во кои се наоѓа (светлина, притисок, температура, возраст, присуство на конкавни/конвексни леќи итн). На тој начин и македонскиот ум ги перцепира работите - зависно од условите во кои се наоѓа и твори. За жал, тие услови се далеку од идеалните: често температурата е превисока, или прениска... истото се случува со притисокот. Во улога на леќи најчесто се наоѓаат луѓето околу нас - семакедонци. Тие ни помагаат и одмагаат да се фокусираме на некои теми и области, без разлика дали се работи за неважни или важни теми, субјективно посочувајќи ни аргументи кои треба да ги имаме в предвид. Ни ја усмеруваат светлината под агол кој според нив е идеален, обидувајќи се да ни ја створат најреалната слика за тоа што се случува (а во некои случаи и што се случувало и што допрва треба да се случи) околу нас. Најреалната слика, која според нив е најреална и највистинита. А сите тие забораат на физичкиот парадокс дека не постои ниту една реалност, макар гледано од оптички агол (нели, светлината се рефлектира и патува до нашето око - за што е потребно време; што значи ние постојано го гледаме минатото - на пример, кога го гледаме Сонцето, ние го гледаме всушност какво што било пред 7 минути - период потребен сончевите зраци да дојдат на Земјата).

Но, како може ова да го разбере македонскиот ум кој насекаде наоѓа виновници за својата црна судбина; па час на клада го гори црна арапина, па поранешна турска република Грција, па татарско кнежество Бугарија, па квинслишка Албанија, па сесветиот вилает Србија... неверна Европа, маќеа Русија или глупа Америка? Да, македонскиот ум ги има сите овие проекции, тие во него тлеат како детска желба за сладолед... сите овие проекции тлеат во него додека се проколнува зошто е толку слаб и немоќен и додека на сите горенаведени виновници умилно им се смешкаат претставувајќи ја мајка Македонија како оаза на мирот со најгостопримливи жители... кого се лажете бе луѓе?

Ова ли е Македонија, дел од полето за културен натпревар?
Не ова не е тоа... и затоа, не ја сакам оваа Македонија. Слободно нека си ја земат и Бугарите, и Србите, и Албанците, и Грците, и Европјаните, и Русите и Американците! Земете ја, и кусур не враќајте. Јас ја сакам Македонија каде секој може да си ги живее свите сонови, каде има деца кои безгрижно играат, и старци кои водат непрестани дебати... младите учат и работаат, каде се гради иднината, а не се живее минатото... Македонија каде нема страв и омраза, туку почит и доверба...

Тоа се македонцките работи.

Tags: патриотизам, национализам, дискриминација, Македонија, Бугарија, Грција, Албанија, Србија, Русија, ЕУ, Америка, заговор, војна, мир

Бугарско-македонски радикализам

2006-08-01T19:42:00.000+02:00

Радикално-демократска идила во Македонија: реинкарнација на идеите за Братство-Единство, Аце Македонски, Слога-Југомагнат, Даут-Бег, Ванчо Михајлов... Гоце Делчев и Питу Гули... Благосостојба... Хуманизам и Ренесанса, ВМРО и ТМОРО, се’ во едно.

Имаме Еден пример... па Два... Три, Четири и Пет... секако, и Шест и Седум, а и Осум и Девет... да не го заборавам и Десет - ( за мене најинтересен). Не знам, сите сме во хајка по некаква вистина, за признавање и откривање на историски факти и лаги, тешки неправди и светли правди. Па некакви си аманети и заклетви, Крст и Кандило, ред и поредок, логика, what-so-ever... Се предлагаат неколку стратегии: од демократска цензура, до ненасилно игнорирање. Што би се рекло, квази-демократска реакција на уште подемократски чин.

Јас, пак, повторно не разбирам: цензурата, добра беше или не? Бидејќи, поголемиот дел од вас се бунеше кога некои од нас беа цензурирани. Зарем блогерите ќе се борат за цензура? Не може сега двоен аршин да се пропагира и да се бара. Не... напротив: предизвикај ги мислењата, но почитувај ги луѓето! Дај им шанса на сите: ако не ти се допаѓа нивниот став или мислење, слободно стај ги на ignore. Од друга страна, можеби и ќе научиш нешто. Нели, како не’ учеа „Човекот учи додека е жив“. Ваљда не пиеме нафта па да веруваме во се’ што ќе ни се рече...

А дотогаш: дебата, дебата и само дебата... па макар и со небулозни мислења и тврдења.

Tags: Македонија, Бугарија, радикализам, историја, вистина, факти, демократија, Macedonia, Bulgaria, radicalism

Љубов и Омраза

2006-07-31T08:52:00.000+02:00

„ Љубовта е една емоција на душата предизвикана од движењето на духовите, која ја поттикнува душата доброволно да се соедини со објектите што ѝ се чинат добри на неа. А омразата е емција предизвикана од духовите, која ја поттикнува душата да сака да биде одвоена од објектите што ѝ се претставуваат како штетни. Велам дека ове емоции се предизвикани од духовите, со цел да ги разликувам љубовта и омразата, кои се страсти и зависат од телото, како од судовите кои исто така ја наведуваат душата доброволно да се соедини со нештата што ги смета за лоши, така и од емоциите, кои самите овие судови ги поттикнуваат во душата.

... Впрочем, иако омразата е директно спротиставена на љубовта, сепак, не разликуваме толку нејзини видови, поради тоа што разликата што постои меѓу злата од кои доброволно се одвојуваме, не е толку забележителна како разликата помеѓу добрата со кои се соединуваме “

Рене Декарт „Страстите на душата“

Tags: љубов, омраза, страсти, душа, чувство, живот, Декарт, love, hatred, passions, life, soul

Vincent, Theo & Theo... van Gogh

2006-07-29T10:10:00.000+02:00

Да почнам во стилот МТВ 1: „Денес се навршуваат 116 години од смртта на холандскиот ликовен уметник Винсент Ван Гог. По тој повод во Македонија нема да се одржи ниту една манифестација во негова чест. А и да се одржи, ќе бидат присутни истите луѓе што со години се проектираат на вакви или онакви манифестации и културни збиднувања. “

Не знам како да го наречам: последниот пост-импресионист или можеби првиот експресионист? Човек со големо Ч каков што ретко се раѓа. Душа како ретко која друга, што може да се соочи и смело да се носи со товарот на биполарноста, или времената епилепсија, зависно кој биограф го читате. Гениј сместен во психијатриска установа, со две малечки и две не-толку-малечки изложби during his lifetime. Гениј кој наслика над 1000 цртежи и околу 900 слики, од кои само една беше продадена за време на неговиот живот.

Еден од најконтоверзните уметници (зарем има неконтроверзен, а?). Контроверзен е, но не знам дали е тотално заблуден романтичар, кој смело пресече еден дел од ушето поради кладба за една проститутка за подоцна да се самоубие или пак е ликовен Бетовен, според зборовите на Тео. Но, не овој Тео ван Гог (правнук-жртва за слободното изразување), туку овој Тео - брат му - депресивниот дилер. Но како и да е: тој не’ запозна со еден нов експресионистички синдром - да го гледаме светот со свои очи, и да не се плашиме од него. Напротив, јавно да го прикажеме без разлика дали ќе бидеме сфатени или убиени од околината. Но и да се трудиме да му дадеме и наш белег на времето во кое живееме.

Синдромот van Gogh (се надевам) уште долго ќе постои на Земјава.

Tags: Gogh, Vincent, Theo, Винсент, Тео, експресионизам, слобода, медиуми, филм, Ислам

Селска интелигенција

2006-07-28T14:44:00.000+02:00

Македонија во последно време се соочува со сериозна интелектуална закана, каква што не е забележана во ниту еден период од историјата на нејзиното постоење (од Пердика I до Бранко Црвенковски). Првичните информации собрани директно од теренот говорат дека се работи за сложен подтип на вирусот Деомозочување, чие навлегување длабоко во порите на македонското општество се случи постепено, полека но сигурно и агресивно (создавајќи пријатна клима за виреење на други, уште пострашни и позаканувачки општествени паразити, вируси и аномалии). Со тек на времето, интелектуалната криза дотолку се продлабочи, што доколку погледнеме непристрасно на ситуацијата, ќе забележиме дека нема жител во нашата земја кој е имун и незаразен од овој активен вирус - што значи целиот организам ни е трул.

А за кој подтип на вирус поконкретно станува збор? Се работи за селската интелигенција.

Селската интелигенција како поим е сеуште малку присутна во учебниците по Општествена Патологија и Псевдопсихологија поради тоа што е недоволно проучена. Како илустрација за нејзината реткост, во другите општества само 1-3% од населението е заболено и тоа од многу послаб вид на овој подтип. Доколку пак се наиде на активност од овој интензитет, лесно се неутрализира преку давање на соодветна терапија или вршење на проста хирушка интервенција. Токму поради тоа, секоја година во Македонија пристигнуваат илјадници странски експерти од разни области (од право па се’ до алтернативна медицина) со цел да се запознаат со подтипот и да го проучат.

Етимологијата и клиничката слика на изразот може да се бара во различни временски интервали, ослободен од географски примеси: се’ се сведувало на профил на луѓе, кои покрај Букварот или АБеЦедарот имаат прочитано и неколку наслови како „Калеш Анѓа“, „Белото Циганче“ и „Волшебното самарче“. Да, и песните за Крале Марко и Црна Арапина се задолжителни. Кога вака просветлените интелектуалци ќе се помешале со простата раја, им делеле акал три дни и три ноќи. Доколку (не-дај-Боже) се сретнеле со некој помарифетлија од нив, молчеле и ги слушале неговите мислења, за подоцна, во некоја нова паланка да ги цитираат неговите мудрости, очекувајќи и добивајќи признание и аплаузи од простата раја. Во поново време, пак, претставниците на селската интелигенција се со универзитетски дипломи. Е дури тогаш се развива и мутира овој опасен подтип: имено, за нив дипломата е еднаква со статусот интелектуалец. Мислат дека го откриле каменот на мудроста, и дека научиле се’ што може да се научи. Останатиот дел од животот задоволно ќе навлегуваат во дебати каде ќе ја слават својата ~~глупост~~ мудрост, и ~~деструктивно~~ дедуктивно ќе доаѓаат до заклучоци. За да биде уште пострашно, homo erectus-ите околу нив немо ги слушаат и климаат, за подоцна да ја величаат нивната просветленост и да ги запишуваат нивните ~~трици на глупоста~~ бисери на мудроста.

Што сега? Ништо, ништо... Секој од нас мора да биде претпазлив да не ги контаминира духот или душата со овој вирус. А тоа значи дека секојдневно мора да си ги има в предвид следниве неколку нешта:

Методот на повикување на авторитет при докажување е исфрлен од науката уште во 16 век. Значи, ако вашиот професор вели дека Х = У тоа е негово мислење, или најчесто, општоорифатено мислење кое треба да го научите колку да добиете пролазна оценка (или најдобра де, ОК). Не нужно тоа соодејствува со реалноста, или пак со твоето лично мислење.
Личен став не се гради преку читање на три колумни од весник/магазин кои се осврнуваат на една тема. Не. Тоа се вика моронски плагијат. Личен став е емпириска и философска категорија искристализирана преку процесот на когнитивна анализа.
Различноста од било кој облик не значи и спротивност. Доколку имаш различна перцепција за било која работа во однос на мнозинството, тоа не секогаш значи дека не си во право. Напротив, секој треба да се труди да се бори што подостоинствено за своите идеи и идеали.
Цени ја вредноста, а не цената. Уште повеќе, знај си ја вредноста, но не шпекулирај ниту уништувај со цени. Од друга страна, кога си приморан, не се унижувај со смешни цени.
Уживај во сите видови на уметност, но знај дека кичот, шундот и клишеата не се амнестирани поради тоа што „За вкусовите не се расправа“.
Што и да правиш, не заборавај на трите К: Култура, култура и култура (додади било каков префикс или суфикс, но секогаш имај ја во предвид основата на зборот).

Со практикување на овие мерки за заштита, во голема мера би требало да си заштитен/а од Деомозочувањето и подтипот Селска интелигенција.

Tags: интелигенција, интелектуалец, intelligence, мислење, Македонија, Macedonia, society, образование.

Патетика

2006-07-26T19:03:00.000+02:00

Во ноќта те видов, во туѓ живот беше
на срцево нов отров - нов копнеж ќе е...
сакав да те имам, за друг знам, ти не си
а сега јас те губам, се губам и себеси.
Ти нудев јас Вечност, љубов ко дар свет,
бакнеж - за тебе прост, а на верност завет;
но ти немаш очи, ил’ не сакаш да видиш
во клетите ноќи, со друг дур љубов водиш.
Си поигра ти така со мојта кревка душа,
со срцево што сака да те гледа, да те слуша
за веднаш да те снема... исчезна за миг,
низ спомени те има, од минатото - жиг.
И повтор јас те гледам, скраја како стоиш,
и песни нови редам среќен што постоиш.
Мртов јас сум пак, макар што не сум крив.
Ти знај дека сепак - за тебе, клет, сум жив.

Tags: поезија, Милан Јаковчевски, poetry, љубов, love, патетика

Македонија - ненасилна или насилна?

2006-07-22T10:35:00.000+02:00

Карактеристиките на комуникацијата која се практикува во едно општество се просто пресликување на карактеристиките кои самото општество ги има. Сепак, при опишувањето и набројувањето на тие карактеристики, има потреба да се нагласи нивната временско-околносна зависност, динамичност и променливост: мора да се потенцира дека не постојат традиционално насилни, или ненасилни општества. Скоро секое општество поминало низ насилен и ненасилен период на комуникација, За жал, од секојдневни разговори, па сè до медиумска програма, најчесто се типизираат и етикетираат општествата.

Моментално, македонското општество котира високо на скалата на насилноста. Тоа лесно се воочува преку разгледување на неколку фактори:

Меѓу нив, прв е транзитивниот период и преоѓањето од еден вид на општествено уредување, во друг. Колку и да го негираме или запоставуваме овој факт, сепак тој влијае врз севкупната состојба во македонското општество, преку причинско-последичниот карактер на политичките, економски и социјални феномени во едно општество. Макар што Македонија беше опишувана како „оаза на мирот“ и на неа се гледаше како на совршен пример за стекнување на независност. Економско-социјалната состојба во државата е незадоволувачка за голем процент од населението на Република Македонија. Моралот и етиката се уништени во очите на граѓаните. Тоа создава уште поголеми психози и тензии, како и отсуство на надеж. Фрустрациите невешто и непрактично се артикулираат, при што тоа има влијание во порастот на малолетничката деликвенција, семејното насилство, како и секој вид на криминал. На иднината се гледа со страв и несигурност, при што негативните форми на инстинктот за опстанок добиваат сила. Транзитивниот шок сеуште трае, и депресијата е прифатена психолошка состојба.

Понатаму, временската дистанца од вооружениот конфликт кој се случи во 2001 год. е мала. Значи, веројатноста дека траумите, лузните и стравовите кои се развиени во тој период се надминати е многу мала. Уште повеќе, стереотипите и предрасудите кои и претходно важеа за сите етнички групи кои живеат во Македонија добија на сила со конфликтот. Една од најголемите грешки се направи поради неспособноста на државните институции, како и неподготвеноста на невладините организации и другите формални и неформални групи да го амортизираат овој психолошки шок, посебно кај младата популација.

Медиумската култура во Македонија е на многу ниско ниво. Непрофесионалниот однос кој медиумските куќи го имаат и го практикуваат доведува до злоупотреба на основните функции на медиумите, при што секојдневно публиката (од сите возрасти и профили) се изложува на нецензурирано насилство и жртви на насилство од секој облик. За културата на живеење, пак, не треба да стане збор. Живееме во склад со систем на вредности базиран на летни романи, белетристика и телевизиски емисии и серии.

Прагот на осетливост на насилство е зголемен, што од своја страна значи дека македонската популација во голема мера е толерантна кон било кој облик на насилство. Свеста и правилното расудување пак, обратнопропорционално - е намалена. По сè изгледа дека нашите граѓани имаат искривена слика за реалноста. Меѓу другото, ние сме мирните, мирољубиви македончиња, со мала буква и во среден род - другите се лошите. Се бара Надчовек кој (манипулативно) ќе помогне ситуацијата да се подобри. Сопствената неспособност се прифаќа, за сметка на некои насилни и / или националистички идеали. Вината, но и ослободувањето од неа се бара во други луѓе, наместо во себе - што претставува многу поволна почва за семето на насилство од било кој вид. Барем во тоа се уверивме во минативе неколку години.

Tags: ненасилство, Македонија, nonviolence, Macedonia, насилство, media, violence

Ненасилна Комуникација (1)

2006-07-21T13:40:00.000+02:00

„ Постојат многу начини да убиеш некого:
можеш да му забиеш нож во стомак,
да му го земеш лебот од уста,
да не го излечиш од болест,
да го ставиш да живее во лоши услови,
да го убедиш да изврши самоубиство,
да го малтретираш со работата,
да го однесеш во војна да војува, итн;
Само нешто од ова е забрането во нашата држава... “

Бертолт Брехт

Ненасилната комуникација (најчесто опишувана како „комуникација од срцето„ или „јазик на срцето“) е комуникациски процес кој ја зајакнува можноста за емпатично и сочувствително однесување и комуницирање со другите; пат кој води надвор од општоприфатеното насилство во светот. Во основа, таа е сет на правила и техники кои се користат при процесот на комуникација, а кои помагаат луѓето поленсо да се разберат себеси и другите, а со тоа и светот во целина. Ненасилната комуникација (aka NVC или ННК) е насочена кон спознавање и артикулирање на сопствените чувства, потреби, желби, надежи и стравови. Се заснова на искреност и почитување.

Шесте Принципи на ненасилната комуникација
(според д-р. Мартин Лутер Кинг Јуниор):

Ненасилната Комуникација е начин на живот на храбрите луѓе: активен и ненасилен отпор кон злото
Ненасилната Комуникација се стреми кон победата на пријателството и разбирањето. Крајниот резултат на ННК е ослободувањето и помирувањето.
Ненасилната Комуникација се бори да ја порази неправдата, а не луѓето. Дури и чинителите на насилство се жртви.
Ненасилната Комуникација верува дека трпењето може да едуцира и трансформира. Затоа, ННК волно ги прифаќа последиците од ненасилното делување.
Ненасилната Комуникација ја избира љубовта наместо омразата. ННК се противи на насилството врз духот, како и врз телото. Ненасилната љубов е активна, а не пасивна. Љубовта го обновува општеството и дава отпор на неправдата. Според ННК, сите животи се поврзани.
Ненасилната Комуникација верува дека Универзумот е на страната на правдата. Ненасилниот има голема верба дека правдата ќе победи.

Tags: ненасилство, комуникација, ненасилна комуникација, Мартин Лутер Кинг, nonviolence, communication

IF

2006-07-20T21:44:00.000+02:00

If you can keep your head when all about you
Are losing theirs and blaming it on you;
If you can trust yourself when all men doubt you,
But make allowance for their doubting too;
If you can wait and not be tired by waiting,
Or being lied about, don't deal in lies,
Or being hated, don't give way to hating,
And yet don't look too good, nor talk too wise:

If you can dream -- and not make dreams your master;
If you can think -- and not make thoughts your aim;
If you can meet with Triumph and Disaster
And treat those two imposters just the same;
If you can bear to hear the truth you've spoken
Twisted by knaves to make a trap for fools,
Or watch the things you gave your life to, broken,
And stoop and build 'em up with worn-out tools;

If you can make one heap of all your winnings
And risk it on one turn of pitch-and-toss,
And lose, and start again at your beginnings
And never breathe a word about your loss;
If you can force your heart and nerve and sinew
To serve your turn long after they are gone,
And so hold on when there is nothing in you
Except the Will which says to them: "Hold on!"

If you can talk with crowds and keep your virtue,
Or walk with kings -- nor lose the common touch,
If neither foes nor loving friends can hurt you,
If all men count with you, but none too much;
If you can fill the unforgiving minute
With sixty seconds' worth of distance run --
Yours is the Earth and everything that's in it,
And -- which is more -- you'll be a Man, my son!

Rudyard Kipling

Tags: Rudyard Kipling, poetry, поезија

Машки јазик

2006-07-20T11:28:00.000+02:00

На училиште (основно и средно) најчесто ме учеа дека јазикот е средство за комуницирање меѓу луѓето; семантички систем од знаци и гласови, жива материја etc. Добро де, професорот по биологија ме учеше дека јазикот е нешто друго, а професорката по психологија трето, ама тука некаде - на границите се обликуваше моето сфаќање за него.

Како и да е, кога стануваше збор за карактеристиките кои јазикот (од лингвистичка гледна точка) ги има, најчесто се потенцираше неговата динамичност, променливост и можноста да ја опиште реалноста, но и да ја промени. Но не се најде херој (не, не ламјата да ја убие) што би ми кажал дека јазикот е машки. Ниту пак јас бев свесен за машкоста на јазикот, се’ додека минатиот семестар не се запишав на изборниот предмет Gender Studies. Уште од првиот час почнав да спорам со асистентката дека светов не е машки, туку напротив - женски... и да, веднаш помислев дека се наоѓам на феминистички собир каде ќе плукаме по машките (читај: другите ќе плукаат по мене). Сепак, решив да останам во групата, посебно поради тоа што имав поминато еден дел од обуката за да станам тренер по ненасилна комуникација. Едно од поглавјата кои требав убаво да ги разработам беше gender issue-то.

И уште од првото предавање дознав нешто ново: namely, нашиот јазик е машки. Зошто?

1) Ние велиме некој, секој, никој... „Доколку некој сака..., тој треба да... “. Или, „Почитуван студенту... “ при користење на (машки) неопределени форми за обраќање.

2) Немаме женска форма за некои „типично машки“ професии (заб. што е тоа типично машка професија?) Термините за опис на национална припадност за некои земји немаат женска форма: Кинез - ?; Грк - ? (Кинескиња и Гркиња се српски форми)... Moreover, доколку ја имаме, многу ретко ја користиме. Пример: женска форма за психолог? Или, зошто се вели жена-пратеник, жена - геодет, жена - астроном, жена-таксист? Уште еден извадок од нашите медиуми: „Претседателот на женското лоби во Македонија, Лилјана Поповска“ - каков претседател? Таа е претседателка!!!

3) Кога мажите говорат за женските, користат потценувачки форми на обраќање од животинско потекло, изрази кои означуваат храна (чија функција е само да се задоволи единката) и слични јазични девијации . Пример: маче, риба, жапче, гулапче, кучка (од која се плашат), крава, колаче, злато (со кое се китат)... Кога девојката е промискуитетна, се користат изразите: курва, ороспија, лесна женска, спонзоруша и слично. Од друга страна, промискуитетниот маж е прикажан како неодолив латино-заводник, шармер...

4) Статусот на женските, јазично се определува според нивните односи, и тоа најчесто со лица од машки пол. Така, за женско имаме статус госпоѓица, доколку таа не е мажена, и госпоѓа, доколку е мажена. Од друга страна, машкото е секогаш господин. Чекор понапред, општоприфатено е правилото девојката да го прими презимето на момчето, но не и обратно. Има и поблага варијанта кога девојката го задржува нејзиното, и на тоа го придодава неговото презиме. Но зошто тогаш тоа не го сторат и двајцата?

Постојат уште неколку примери кои можат да се набројат. Сепак, тоа што треба да се нагласи е дека динамичноста на јазикот и неговата променливост укажуваат на тоа дека оваа ситуација лесно може да се промени. Западно-европскитре земји се лидер во таа област, иако и самите се соочуваат со антиреакционерска сила. На повидок се таквите промени и во Македонија. Имаме примери за јазично-традиционални медиумски куќи кои се држат до „старата добра школа“ и ги користат мапките форми најчесто. Од друга страна, пак ги имаме про-модерните медиуми кои се залагаат за добивање на балансиран јазик. Секако дека не треба да се оди до крајности и да се создаде женски јазик. Не, напротив - целта треба да ни е да го доведеме јазикот некаде во средината...

Инспириран од постовите на Оксиморон и .аНТИ

Tags: gender, род, јазик, Македонија, Macedonia, language, дискриминација

Да, преку глава ми е!

2006-07-19T10:00:00.000+02:00

Маркетиншките перверзии веќе неколку години се присутни на македонската медиумска сцена. Нивното присуство е зацементирано во секој медиум - од весници, телевизии и радија, па се’ до книги и интернет. Нормално, впивливоста на нашата информативна почва е компатибилна со секаков квазикапиталистички кич и шунд со поголема понирачка моќ.

При тоа, свеста на публиката подлегнува под правилата на игра полесно отколку што се очекува, рапидно менувајќи го и непостоечкиот вредносен систем. Немоќни сме како Т-клетки пред Синдромот АИД (СИДА). ОК, впрочем тоа е и јасно, having in mind дека поголемиот број на македонски граѓани поранешниот систем ги научил да папаат се’ што им се сервира. И да не прашуваат зошто, како, кој и каде (инаку, на Голи Оток!). Но зачудува фактот што македонската младина моронски молчи и ги аминува овие дегенерички пропаганди! И не само тоа, туку им робува и понизно се потчинува на болните стандарди.

Естетиката одамна престана да ја интересира што е убаво, или што е уметност/уметничко. Не, денешната естетика е само капиталистички нездрав алат за продавање производи, идеали и светови. Brainwashing машина која создава клонови на булимични девојки и дечки кои потсетуваат на материјал снимен од UN за земјите од третиот свет. Прегладнување до смрт, употреба на препарати составени од канцерогени и токсични материи за слабеење, практикување на смртонсосни и високоризични диети... тука ли ја наожаме смислата на животот? На масните наслаги и целулитот се гледа како на сртни гревови, а се забораваат нивните биолошки функции. Напротив, се создаваат мускулни чудовишта. Најчесто се (вештачки) потемнети.

А загрижениот глас на ТВ рекламата вели: Дали ви е преку глава од ОДВРАТНИТЕ масни наслаги? Не, преку глава ми е од ваквите моронски реклами! И, - Дали посакувате да имате совршено тело како од телевизиска реклама? Не! Не постои совршенство. А јас не сакам да не постојам. Сакам да постојам. A имам друга цел во животот, отколку тоа да станам „лутка са насловне стране“.

Но, тоа не е се’!

Тука се надоврзуваат и препаратите за нега на лице и тело. Е тука имате хорори: „Илјадници млади момчиња и девојчиња беспотребно страдаат од акни и мозолчиња... “. Да, навистина страдаат. Страдаат затоа што поминуваат низ нормален физиолошки и биолошки процес наречен пубертет. Затоа што е нормално жлездите засилено да лачат лој. Затоа пак, доколку го користат Х-производот, „На вашите проблеми и маки ќе им дојде крај“. Идилично.

Иако постојат милиони и милиони вакви примери, се задржав на неколку. Загрижувачкиот елемент тука е психолошкиот фактор - позадина. Играњето на картата на кршливоста на човечката психа е ризичен потег кој се стреми да заврши катастрофално. Користењето на општопознатите стравови/комплекси/надежи не смее да се злоупотреби при користењето како маркетиншко средство - мора да се внимава! Затоа што ниту едно општество не би сакало да создаде армија од благоретардирана младина со извештачена слика на светот, пластични идеали и егоцентрична шизофренија.

Tags: естетика, тело, маркетинг, реклами, убавина, болест, Македонија, млади, влијание

Деца од фамилија

2006-07-17T17:45:00.000+02:00

Постои еден феномен во нашево труло општество, наречен просто - „Дете од фамилија“. Секогаш кога ќе се спомене, јас добивам нагон за повраќање. Што е тоа?

Тоа е логичен след на нештата - генератриса на едно семејно стебло условена од десетици фактори; еден вид на дарвинов општествен хуманизам, сам по себе парадоксален. Кретенска генетика. Тоа е моронски-квазибиолошко алиби зад кое се кријат медиокритетите. Апсурд над сите апсурди. Мислам дека дадов доволно описни дефиниции. Постоењето и функционирањето на овој механизам на угнетување е многу едноставен и лесен: делење по орди, родови, кланови и племиња заради полесна класификација. После тоа следи само лепење на стереотипи и предрасуди. На крај до таа мера човек ослепува, што автоматски оперира однапред подготвениве labels. И толку. Когнитивно отапување.

Може да се издвојат неколку групи кои се лесно асоцијативни со овој феномен, кои гравитираат во оваа орбита на ступидноста. Ќе ги градирам само, без субјективни коментари.

Први се самите „деца од фамилија“ - многу ендемичен тип поради вродената неконзистентност и големата веројатност од мелезење со „деца НЕ од фамилија“.
Втори се секако, „деца НЕ од фамилија“ но со тенденција да бидат „деца од фамилија“. Таа тенденција е многу силна, а статусот болно посакуван.
Трети се „деца НЕ и ДА од фамилија“. Е ова е тешко. Според сите правила и пропозиции на игра, овие деца не смее да го имаат статусот „деца од фамилија“ (затоа што генеолошки, не потекнуваат од постари „деца од фамилија“). Но глеј чудо, сите велат дека тие се „деца од фамилија“. А не се.
Четврти на оваа скала се „деца од купена фамилија“. Значи, статусот на фамилијата е купен. Довчерашна нефамилија преку вечер станала фамилија.
Петти и последни се „деца НЕ од фамилија“ без интерес да бидат „деца од фамилија“. Прагматични реалисти.

Ова е нaјкратката листа до која можев да дојдам. Колку да не дојде до забуна - во секоја од овие групи подеднакво се наоѓаат добри и помалку добри личности. Проблемот е во тоа што овој тип на класификација воопшто не е заинтересиран за карактерот на членовите на секоја група. Важно е педигрето.

И што се случува сега? Типот „дете од фамилија“ фаќа типка „деца НЕ од фамилија“ (и обратно, и random, како сакате). Дома владее паника, се рушат светови и планови - вонредна состојба! Веднаш стапува на сила сценарио од некаква сапунска серија. Доколку типот попушти, ќе го оженат со некоја против неговата волја, некоја која припаѓа на „деца од фамилија“ или барем „деца од купена фамилија“. Сите се среќни, само тој не е. Другата верзија е дека ќе се избори за неговата љубов. После свадбата, сопругата de iure станува „деца од фамилија“ и ќе биде најголем поборник и верник во култот „деца од фамилија“.

И тоа трае, и трае, и трае... За кого, или поточно за што ќе се решите: Оноре Балзак или Оноре де Балзак? На која група припаѓате, а на која сакате да припаѓате? Ама искрено.

Tags: семејство, Македонија, традиција, морал, вредности, family, tradition, Macedonia, values

Неделни медитации

2006-07-16T14:58:00.000+02:00

Уште едно неделно попладне. Уште едно необично неделно попладне.

Цел ден се чувствувам како да сум збор во реченица од некој кафкин роман. Толку несфатливо чудно. А глеј, чудо, и природава соработува со мене. Бремени облаци надвиснале над Тетово. Градов е лажно буден. Гледам луѓе како талкаат по улициве; чиниш талкаат низ лавиринтот на животот. Толку се fucking изгубени. Им фали уште минотаур. Подобро речено, мене ми фали, за потполно да уживам у сеирскава идила. Environmental paradox преточен во сигурносен систем од повторувачки акции.

Ритуал #1 Неделен ручек

Протокол. Сите сме среќни, учтиви и културни. Па уште ако има и некој гостин, а бе мед и мелко ни тече од уста. Shiny happy people. Се прејадувам (како по навика). Прв станувам од софра (исто така по навика). Одеднаш на сите им притребува по нешто, и ме замолуваат да им го подадам - семантичкото „ Ај дур’ си станат, подај ми... “ Како да чекаат жртва, а и да не им се прекине раатлукот. Хедонизам во два чекора. Тоа ти е - комунистичко наследство.

Ритуал #2 Попладневна дремка

Како по правило неделната попладневна дремка ми е кошмарна (знам, ова како резултат што сум се прејал). Овој пат филмов беше „ Ја те сакам, ти мене не “. Не знам, љубовни халуцинации и измачувања. Демек, се бркавме, па она нешто во Lord of the Rings фазон нашминкана, а и косата мнооогу подолга, бела, старинска. Па нешто другарчиња едни помагаа, па нешто гозба... slow motion, и на крај разделба. Се разнежнив. И се наежив.

Ритуал #3 Неделен кафе-муабет

Полчасовно масирање од постариве. Е сега, овде има две варијанти: првата, која се случи денес, е карактеристична доколку се пристутни возрасни претставнички на жнексиот пол: се изнаслушав кој со кого се омажил, кој се развел, кој умрел, кој се повампирил (?!) ... на чија свадба било најубаво, кој извршил прељуба... чии деца и сопруг одат неиспеглани; втората, малку пооптимистична се случува кога ќе изостанат возрасните претставнички од женски пол. Тогаш се масираме со политика, економија, спорт и технологија. Што и да се случи, во позадина оди Tom Jones, Bee Gees, ABBA, Beatles &co. Во полетаргичните недели, на репертоар се Блага Видец, Љупка Димитровска, Маја Оџаклиева, Верица Ристеска, Славе Димитров, Драган Мијалковски &co. Денес демонстративно ја напуштив дневната соба при третото повторување на Knowing me, knowing you. Мамо, претера!

Ритуал #4 Reading & Informing

Либан, Израел, Microsoft, Хезболах, Влада, Северна Кореја, G8, Зизу, тенис, формула, птичји грип и проекции... о, камено доба, ми недостигаш! Уште поназад, ми недостига Тетис.
Библиофилска дилема: „Норвешка шума“ од Мураками или „De finibus bonorum et malorum libri tusclanae disputationes“ од чичко ми Кикерон (аkа Цицерон). На крај се решив за „ Introduction to bioinformatics“ од William S. Davis. Симптоматично.

Ритуал #5 Salvation (Но дали?)

Ова salvation не е за песната од Crannberries. Ми се јави другар ми, излагаме за пола саат. Онака, да се прошетаме, да видиме што има по чаршија. Сакате forecast? Петнаесетина минути ќе пешачиме. После право ќе се стационираме во некое кафуле. И пак сеир, спорт, секс...

Епилог:
Сфатив дека погрешив во автодефинирањето. Не се чувствувам како збор во реченица од некој кафкин роман. Се чувствувам како неутрон од атомско јадро. Fuck protons and electrons!

Tags: досада, ритуали, општество, Тетово, живот, љубов, недела, семејство

Тага

2006-07-15T14:14:00.000+02:00

Едно мало детенце, кое чинам имаше неполни осум години, ми го постави најтешкото прашање. Ми рече: „ Што е тоа тага? “

Иако на почеток мислев дека не мисли сериозно дека ќе му одговорам на тоа прашање, набрзо ми стана јасно (по погледот во неговите љубопитни очиња) дека ова е уште една серија од детските когнитивни љубопитни напади. Напади кои се уште потешки за нас, повозрасните кои треба да се справиме со нив. И навистина, се запрашав себеси, што е тоа тага?

Збор од четири букви - две самогласки и две согласки. Општа именка, женски род. Но колкава мистерија крие во себе? Колкава е длабочината на овој пример на ортографска плиткост? Тагата е отсуство на среќа. Дефинитивно. Но, дали секое отсуство на среќа е тага? Па, не би рекол - постои широка палета на мета-чувства: индиферентност, летаргија, осаменост, задоволство, милост, надеж, страв, страст, срам, љубов (до бескрај би траело набројувањево)... Кога би погледнал наназад, можам да дадам повеќе примери кога сум бил тажен; причините се менуваат - некогаш се реални, некогаш се нереални. Слично како и со среќата и нејзините причини. Кога подобро ќе размислам (поточно, кога подобро ќе почувствувам) тагата и среќата се многу слични, и тоа: според причините, според појавувањето, времетраењето и завршувањето, според ирационалноста...

Само што во патешествието Живот никој не сака да чекори по Via Dolorosa (патот на тагата/болката). Сите ја претпочитаме среќата, заборавајќи дека и тагата е нешто потребно за нас, за нашиот дух и нашата душа. Потребна за да го осознаеме светот, да ја спознаеме Силата, да Го спознаеме Бога. А во тоа спознавање, екстремите како хедонизмот или мазохизмот се пречки кои треба да бидат отстранети, од кои треба да се бега. Затоа што Вистината е некаде во средина.

Колку што има денови во годината, толку има и ноќи. Колку што има среќа, има и тага.

Или, како што е речено во Проповедникот (3 : 1-8)

Сè има свое време, и секоја работа под небото има свое време;
време кога ќе се родиш, и време кога ќе умреш;
време кога садиш, и време кога го корнеш насаденото;
време кога се убива, и време кога се лекува;
време кога се урива, и време кога се гради;
време кога се плаче, и време кога се смее;
време кога се тагува и време кога се игра;
време кога се расфрлуваат камења, и време кога се собираат камења;
време кога се прегрнуваш, и време кога се одбегнуваат прегратки;
време кога се чува, и време кога се растура;
време кога се раскинува, и време кога се сошива;
време кога се молчи, и време кога се зборува;
време кога се сака, и време кога се мрази;
време за војна, и време за мир.

Што му одговорив на детето? Ништо. Му се насмевнав, и (во стилот на Veritas Lux Mea) му реков дека тагата е нешто што самиот тој треба да ја осознае и да ја дефинира. Но никако да не ја избегнува. Затоа што, за да се достигне светлината, некогаш треба да се запознае темнината прво.

Tags: тага, sorrow, чувства, живот

Сон

2006-07-11T19:50:00.001+02:00

Од солзи свети изградени, со молитви тивки изѕидани

лаги на осветен темел се моите земни сни;
и темјанот во нив мириса, свети утрото на светот,

на тагата, на љубовта ноќта - на Грешникот блудот.

Недалечно ти стоиш, а толку неблизу си ми,
Слова свети и дете и старец веќе прими;
дур моето срце над сонот твој нечесно пирува
и плаче, и се смее, но никако не мирува!

И пловам низ приказни и песни чудни едни
далечни се чинат тие на очите бедни;
со отворена душа на безгрешен Светец
за тебе, велиш, на болки врели кладенец...

Tags: поезија, Милан Јаковчевски, македонска поезија, macedonian poetry

Осумте македонски чуда

2006-07-09T15:40:00.000+02:00

Уште едно плусче во претставувањето на Македонија.
Овој пат, преку Adventure Beat, односно преку посебното истражување на Осумте светски чуда.

Our survey of the world's "Eight Wonders" continues into Europe, as we visit Macedonia in advance of the coming Richard Bangs Adventure, Discovering the Sacred Mysteries of Macedonia. Though many know of Macedonia from high-school history classes, few know it's a modern-day nation with plenty to offer the adventure traveler as well as the archaeology tourist. Julia Romano does the legwork of finding the fun and fascinating facts about Macedonia.

1) Alexander the Great Born to military hero King Philip II of Macedon and tutored by famed philosopher Aristotle, young Alexander was destined for, well, greatness...

За повеќе, have a bujrum here.

П.С. Ѕирнете кај коментарите, најдолу на страната - грчките реакции почнаа.

Tags: Macedonia, travel, Македонија, adventures, toursim

Груевски - митолошко суштество?

2006-07-07T21:38:00.000+02:00

Како што пиша Вуна, голема џева се крена по светските медиуми околу целата митологија на Македонија низ призмата на новоизбраниот врховен бог на Пантеонот - Никола Груевски. Не знам, никогаш немам прочитано нешто посмешно од сите овие „новинарски“ осврти и известувања.

Немам коментар.

Како update на целава дезинформативна бурлеска ја пренесувам во целост реакцијата на Методија Колоски, член на MOYANA (Macedonian Orhodox Youth Association of North America) испратена до авторот на статијата на Times.

Dear Mr. Browne:

I read your article "Former boxer becomes Macedonian Prime Minister"
published in yesterday's Times and would like to provide you with some
comments.  My educational background focused on the history,
geography, and politics of Southeast Europe and I have followed the
present day affairs very closely, particularly the Macedonian
elections.

I find your first paragraph quite insulting to newly-elected
Macedonian Prime Minister Nikola Gruevski.  Nikola Gruevski is not a
Slav nationalist.  I have met Mr. Gruevski and from my discussions
with him, I did not once get the impression that he is of
nationalistic nature, but rather a very Western-oriented gentleman,
with strong democratic and capitalistic market principles.  Referring
to him as a Slav nationalist is not only downgrading but reminds me of
Gavril Princip who murdered the Austrian Archduke and his wife in
Sarajevo back in 1914 or more so a type of Milosevic, Gruevski is
quite the contrary. (клик тука за целото писмо)

Tags: Никола Груевски, Македонија, Macedonia, elections, prime minister, democracy, nationalism, news, Мето Колоски, VMRO

Тетово, појас Газа

2006-07-06T08:50:00.000+02:00

(Дневникот на дечко и’ на Бриџит Џоунс)

20:45 Излегов со друштво да го гледаме натпреварот Франција:Португалија

21:00 Почна натпреварот

21:20 Нервоза, пцуење, урлање... за фудбалот

21:26 Ми се јавија од дома „Прибери се дома, пукаа надвор. Не се играј дете!“

21:32 Франција (Зидан) даде гол од пенал. Прослава. Какво пукање!

21:40 По улиците почнаа забрзано да се дивеат автомобили, знамиња...

21:46 Крај на првото полувреме

21:55 Рафали. Не е ваљда дека некој француски фан беснее

22:00 Второ полувреме

22:12 Телефони ѕвонат. Прелиминарно, победници: СДСМ, ВМРО-ДПМНЕ,

НСДП, ДА (?), ДПА, ДУИ, ПДП... фрчат дезинформации

22:15 Автомобили и теренски возила на OSCE, EUMM, МОСТ et al.

22:25 Истрели, петарди (најверојатно свадба!)

22:36 Carvalho доби жолт картон (ние фативме спортска!). После него и Saha

22:49 Франција у финале! Португалија со нас за трето ќе се бори на 8-ми

22:52 Излегуваме да се прошетаме

22:53 Се чини дека цело време сме биле аудио-изолирани поради натпреварот.

22:54 Надвор звучниот запис потсетува на 2001-та! Деца и млади трчаат.

22:55 Тоа рафали, тоа истрели, тоа детонации...

22:56 Земам такси (албанско). На албански разговарам со таксистот и ми ги

соопштува резултатите од избориве

22:57 Таксистот ме прашува од кој дел на Албанија сум (премногу литературно

сум зборел). Не ми веруваше кога му реков дека сум Македонец.

22:59 Повторно тие муабети дека јазикот е богатство и дека политиката е курва

23:00 Дома. На сигурно (зарем?)

23:00 - па натаму...

Се сетив на едно другарче од Израел (ми беше pen pall долго време). Често го прашував за животот таму - како е да живееш во Израел? Тој секогаш ми пишуваше дека не е ништо поинаку од било каде во светот. Нормален живот, само што секојдневно умираат по десетици луѓе повеќе, и тоа од неприродна смрт. Да, нормален живот.

Потоа се сетив на 2001-ва (не дека сакав, ама пукањето веднаш ме префрли таму). Јас помеѓу Калемегдан и Зоолошката во Белград, се јавувам дома да проверам како е. Се јавува мајка ми, и ладно ми вели: „Еве, пиеме кафе со татко ти. Надвор се растурија од пукање, но нормално е. Не е страшно. Не се секирај. “

Луѓе, нормално ли е ова бе? Во Газа ли живееме?

Барем полициски час да имавме...

Tags: фудбал, Тетово, Македонија, мир, војна, насилство, 2001, избори, спомени

Разговори

2006-07-03T11:11:00.000+02:00

(или talking/thinking about clichés - entry from one girl's diary of hopes)

Мартовско утро среде Париз. Момче и девојка седнати на кафе покрај Сена; отспротива, среде островот Île de la Cité се гледа катедралата Notre Dame; девојката е русокоса со црн корен, со голем нос и страшна насмевка; момчето е дебело, со црна мрна коса; се чини дека е естетски потомок на епскиот Ѕвонар на Катедралата. Толку се грди, што одлично се вклопуваат во готиката околу нив.

Сцена 1

Монолог

Толку далечен делуваше во тој миг. Толку далечен. А беше тука, веднаш до мене, толку блиску што можев да го почувствувам мирисот на карминот од мајка му на неговиот лев образ. Се обидов да го анализирам. Лаички, детски и бедно се впуштив во таа анализа.

Ги погледнав неговите детски очи. Ги погледнав длабоко. Видов страв, срам и страст.

Ги допрев неговите суви усни. Ги допрев нежно. Тагата беше заспана на нив.

Ги вкусив неговите сиви солзи. Ги вкусив жедно. Беа празни. Во нив немаше ништо.

Во него видов сé, само себеси не. Но одбив да го признаам тоа, свесна дека грешам.

И заспав во привидното незнаење.

Сцена 2

Триалог

- Што ќе нарачате?

- Не знам... за мене ирско капучино. Со повеќе цимет. И лимонада со мед и џумбир.

- А за вас?

- И за мене истото. Само, без цимет и џумбир. И помалку мед.

Сцена 3

Диалог

- Чуден си денес. Некако, отсутен. Те нема.

- Не сум, само така ти се присторува. Тука сум. До тебе.

- Да, но... Се плашам. Се плашам дека не ме љубиш.

- Аха...

- Ме сакаш?

- Секако.

- Супер. И јас тебе.

Tags: разговор, љубов, Париз, мисли, чувства, проза

Амеба или Планктон?

2006-07-02T12:40:00.000+02:00

Во животов секогаш се обидувам да најдам некаква си вдахнато - уметничка, природна и/или религиозно - философска позадина на феномените на кои наидувам. Најчесто тоа и ми успева. Моментално се чувствувам како интелектуална и емотивна амеба, со тоа што псевдоподиите воопшто не ми функционираат. Уште подобро, не сум амеба - планктон сум. Да, да! Конечно си го најдов mei generis-от! Единствено движењево у јата ме нервира, ама ќе преживеам... Сега чекам да наиде некој кит и да ме голтне.

Додека тоа не се случи, еве уште една латинска:

Audi, vide, tace, si tu vis vivere (in pace)
Слушај, гледај, молчи, доколку сакаш да живееш (во мир)

Идеално се аплицира врз моменталната состојба во Македонија. Нешто како демократски и туристички Гол Остров (попознат како Голи Оток). Охрабрени сме да ги живееме првите два глагола, блокирани од третиот со мизерно објаснување од прилозите. И сите се туристи. Некои се и туристички водичи. Следејќи го причинско-последичниот закон, ќе бидат и жртви. До еден, и до една.

А јас сум планктон кој кружи во околните води, и го набљудува сето ова.
Го нема китот. Доцни. Ни планктон не можеш да бидеш ко што треба.
Ништо не функционира.

Tags: живот, Macedonia, Македонија, општество, Голи Оток, чувства, интелект

Deutschland

2006-06-30T19:48:00.000+02:00

UBER ALLEZ

Tags: football, Germany, Германија, светско, победници, winners, victory, fan

Клишé

2006-06-28T19:04:00.000+02:00

Деновиве ми иде да извикам (у стилот на Samuel Goldwyn)

Дајте ми нови клишéа!

А сè си мислев дека клишéата се како изгрејсонцата - секогаш има друго! Очигледно дека сум погрешил. Морето од клишéа пресуши. А тоа сознание ме гуши.

Постои огромен број на клишéа кои ги обожавам. На пример:

Љубов - déjà vu чувства, пред-фази, фази и процеси на вљубување и одљубување, лупање од ѕид, некакви докажувања и прекажувања, излитени фрази и дијалози, клишéто - подмножество наречено „Те сакам“ итн...

Секс - цело време додека си мал замислуваш како ќе биде, фантазираш, глеаш порно-еротски магазини, филмови и сајтови, за на крај да се увериш дека тоа клишé е банално самото по себе - од мириси, вкусови, телесни течности, неартикулирани звуци и движења, па сè до чувства и мисли. Сепак, како и со љубовта, одново и однови посакуваш да ти се случи ова клишé.

Смрт - смртта со право може да се нарече клишé над клишéата. Таа живее со нас секојдневно у пакет со нејзиниот брат кој се вика Живот (за кој by the way повеќе го сакаме, а секојдневно го проколнуваме). Иако постојано го игнорираме ова клишé, сепак ќе дојде ден кога тоа не ќе може да се направи. После тоа, не знам што иде. Ваљда некое уште поголемо клишé.

Општество - ова ми е најомиленото клишé; толку е boring, толку не е fancy што ми оди да повратам од него. Има илјада деца, наречени ритуали и општествени норми. Некои од нив - титаните Роденден, Именден, Нова Година... Потоа нимфите Веридба, Свадба, Крштевка... демонот Погреб... музите Демократија, Феудализам, Капитализам и сите преостанати - изми... џуџињата Слобода, Права, Труд et alt.

Моментално, Вештерката која ја викаат Избори (со вештерчето Предизборна Кампања) ми се најдобри другари. Како да ги препознаете? Се собираат група на животни кои знаат да говорат, одат на brainwashing и ги пуштаат да серат наоколу. Да биде уште потрагично, имаме уште три групи на животни-будали во оваа ситуација. Имаме раја која оди насекаде и ги слуша in live. Втората група, користејќи ги исклишираните технолошки пронајдоци оди по нив, запомнува и снима што животниве рекле, и го прераскажува по неколку пати на ден (мислам дека сето тоа се викаше медиуми и новинари или нешто слично). Третата група седи дома, ѓоа е индиферентна... Се поврзува со првата група преку втората... И после сере нешто.

Јас си спаѓам во третата група.

Кое клишé го живеам!

Tags: живот, политика, клише, љубов, секс, смрт, избори, Македонија