<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\07527828872\46blogName\75I+A+C+O+V+I+B+U+S\46publishMode\75PUBLISH_MODE_BLOGSPOT\46navbarType\75BLUE\46layoutType\75CLASSIC\46searchRoot\75http://iacovibus.blogspot.com/search\46blogLocale\75mk_MK\46v\0752\46homepageUrl\75http://iacovibus.blogspot.com/\46vt\75-5339612777162098728', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

 

I A C O V I B U S

iacovibus е блог преку кој еден бајкобиограф ги живее фантазиите на малиот принц... и талка низ знаењата на д-р.фауст, философиите на шизофрени мудреци, дилемите на јозеф к, маките на сизиф, нотите на моцарт, боите на леонардо и љубовта и тагата на шекспировите сонети...

IACOVIBUS на blog.com.mk

18 декември 2006

Бидна и тоа...


Бајкобиографот од вчера може да се чита и на блогерај. Овој блог останува, сеа за сеа неам некои дефинирани планови што и како... ќе видиме што ќе донесе иднината. Сепак, тој таму е у бета верзија. Да видиме што ќе се случи.


Линкови... па да: сменете ги постоечките линкови со новиот линк на блогерај!

Edit: Блогот на блогерај не е повеќе у бета верзија - што значи дека целосно сум преселен таму!

Labels:

Холокауст - тогаш и сега

12 декември 2006

- Мислам дека сепак, не може да се тврди тоа. На крајот од крaиштата, тоа е релативно...
- Да, во право сте, колега. Се’ е само перцепција, зависна од околностите и параметрите...
Во принцип, вака изгледа една интелектуална дебата во денешниов, релативен свет. Ваква е дебатата која треба да го просветли рационалниот свет. Дебата помеѓу два или повеќе факела на науката (било која, од психологија до кибернетика). Не знам дали сето ова се должи на тоа што хиндуизмот со сите негови учења за непостоење на реалноста се спрема да стане новата најбројна светска религија, или пак одеднаш сите станавме експерти по општиот закон за релативноста (добро, и последиците), или пак можеби имаме екстремна почит кон ликот и делото на Беркли. Навистина не знам. Она што знам е дека светот полека (релативно) но сигурно (повторно релативно) се движи кон сеопшта пропаст (и пак релативно, затоа што она што за некого е крај, за друг е само уште еден почеток).

Ајнштајн бил ОК (ние Евреите, сме си ОК). Но, сигурен сум, дека доколку имал увид во иднината и видел на кој начин ќе се сквернави неговото дело и мисла, не би се осудил прометејски да ни ја објасни Теоријата на релативноста. Едноставно, не сме подготвени за тоа (ова с докажа сто пати до сега). Не верувате? Па ајде, ѕирнете малку во минатото, во проектот Т4 или Менхетен, на пример. Скокнете до Јапонија, до Хирошима и Нагасаки. И така нанапред во времето. Затоа мислам дека Ајнштајн, зионистот и пацифистот, никогаш не би ни ја дарил неговата мисла кога би видел што носи иднината.

Актуелната небулоза, последична на релативизмот во кој сите ние се колнеме (ко морони), е негирањето на постоењето на Холокаустот. Ништо ново, но сепак значајно, затоа што за прв пат ова се прави на високо и официјално ниво. Негирањето или релативизирањето на еден од најголемите геноциди кое човештвото го има видено е еднакво на лудост. Негирањето на убиствата на околу 6 милиони Евреи, 6 милиони Полјаци, стотици илјади Роми, Словени, источни христијани, јеховини сведоци, масони, хомосексуалци итн е еден од најинтересните и најтажните алки во синџирот на пропаста (или возобновувањето, релативно е) на човештвото. Изместувањето на духовната гробница во некој друг, поубав и полесен референтен систем е невозможно, па ако сакате и од физичка гледна точка.

Кога подобро ќе размислам, навистина е подобро сценариото кое го едитираат овие шизофреничари. Навистина, подобро ми е да мислам и верувам дека луѓето не се способни да ги сторат тие работи... зошто, кога и да посакам да се свртам кон минаото, да мора да го гледам тоа монструозно дело кое би ме вознемирило? Зарем мора да ми биде расипано задоволството, кога баш би сакал да уживам во глетката на минатото?

Еве, за домашна работа, или семинарска за поамбициозните: пробајте да го проектирате Холокаустот во некоа друга рамнина, референтен систем или дел од просторвремето. Што заклучивте?

Tags: , , , , , , , , , , , , , , ,

Labels: , ,

Крстот и Ајфеловата Кула

10 декември 2006

La Tour Eiffel, или Ајфеловата Кула е една од најславните обележја на la Ville Lumière (градот на светлината), Париз. Изградена во 1889, таа била симбол на немирниот дух на француската револуција. На почетокот на нејзиното градење луѓето биле зачудени од нејзината грандиозна конструкција, но набрзо нивниот восхит згаснал. Кога се видело што би требало да претставува кулата (а тоа е, куп железо без дотогаш никакво значење) граѓаните на Париз се побуниле против нејзиното постоење, и неколку пати ја изразиле нивната желба кулата да биде расклопена и/или пренесена на некое друго место. Парижани ко Парижани, штом увиделе дека „Железната Дама“ е всушност „Грда железна дама“ сакале едноставно да ја снема од тука. Неколку пати го изразиле нивното незадоволство и повикале на бунт.

Сепак, француските власти одолеале на vox populi-то во овој случај и решиле дека споменикот на идеалите на француската револуција мора да биде изграден и да стои во Париз, за на тој начин да се створи еден вид на добра појдовна точка за создавање на цел сет на идеали и идеалистичен симболизам, кој трае и до ден денес (заедно со, не знам, земете ја Слободанка или La liberté éclairant le monde заедно со Давидовата Ѕвезда и сета преостаната масонерија). Затоа денес, и Французите, и Јенките, а сета светска раја се пали и лупа од земја кога ќе ги види овие атеистички златни телиња.

Но, Македонците се познати по нивната прагматичност. Ние не градиме споменици, ние не веруваме во симболизмот, нам не ни требаат идеали. Ние сме си прагматични либер-капиталисти кои веруваме во хуманизмот и ја обожаваме ренесансата. Од тие причини, сонуваме за денот кога на јавна лицитација ќе ја продадеме Ајфеловата Кула, и од некој колекционер ќе добиеме милион евра, со кои подоцна ќе изградиме десетици училишта. Слоботка би ја дилале на црно за три милиони евра, и повторно: дом за бездобници, некоја градинка и училиште. Big Ben, поради тоа што е декадентен и не’ навраќа во периодот кога се користеле аналогни часовници, би и’ го шитнале на британската кралица, Мери||Елизабета број непознат. Да, би поставиле и ултиматум до Бразилските власти, да ја срушат сепаратистичката статуа на Христос Избавителот, затоа што шири нетолеранција и го уништува соживотот. Јас би одел и понатаму: секоја статуа/биста/споменик/обележје во Македонија (пр. Мајка Тереза, Скендербег, стотиците споменици во полошко-кумановскиот крај на непознатиот паднат ОВК-борец за човекови права, охридските Св. Кирил и Методиј, Тито, сиот НОВ итн) да се даде на продажба, затоа што сето тоа железо, бетон, мермер и останат материјал е едноставно кич и шунд.

Тогаш ќе бидеме најадени и напиени. Тогаш ќе бидеме конструктивни и среќни, хумани. Ќе бидеме ли тогаш барем Французи? Не. Затоа што Французите градат нешто без значење, и му даваат симболика на истото, за подоцна да го убедат сиот свет во од-нив-даденото значење. А ние, ние од џабе правиме вересија. Имаме нешто со огромно значење, но ние упорно се трудиме да го девалвираме.

И повторно. Тогаш ќе бидеме гладни.

Links - 1, 2, 3, 4, 5

Labels:

Circus & Clowns

07 декември 2006

Сиот свет е циркус. Сите луѓе се кловнови. Секој од нас се крие зад еден црвен нос, бела пудра, волнена перика и шарена облека. И навистина мислам, секој. Не генерализирам и не хиперболизирам.

Се вртиме во шаренилото, се смееме, плачеме... се радуваме и тагуваме. Но не застануваме. Се колнеме во иднината и вербата, во љубовта и среќата. Непрестано зборуваме нешто, мумламе, брбориме, говориме. Постоиме и се радуваме, а истовремено и тагуваме. Ги засмејуваме и застрашуваме оние околу нас, им го разубавуваме или уништуваме животот на другите, чекорејќи смело низ фрустрирачката парада наречена живот.

Сиот свет е циркус. Сите луѓе се кловнови. А јас страшно многу мразам кловнови.


Tags: , , , , ,

Labels:

Влада. Ној. Алгоритам. 100.

04 декември 2006

Како студент по компјутерски науки и технологии, многу често се среќавам со различни алгоритми кои покрај тоа што може да се аплицираат на севкупната информатичка технологија, на еден или друг начин може да се аплицираат и во другите области на човечкото живеење и делување. Ова се однесува на широка плејада на алгоритми: од Bubble Sort, па се’ до Regula Falsi.

Сепак, најинтересен ми е алгоритмот познат како Ostrich Algorithm, или Ноев /нојов?!/ Алгоритам. Иако е многу едноставен, во суштина е многу интересен. Овој алгоритам претполага само една акција: треба да се запрета главата во земја (како ној, оттука му е и името) и да се преправаме дека проблемот не постои. Доколку се појави било каков проблем, главата треба да се запрета што подлабоко. Само тоа, толку. Многу едноставно, но сепак доста функционално и евентуално деструктивно. И така, не можам а да не забележам дека овие карактеристики го прават алгоритмов омилен за (не)луѓето кои пловат или се дават во политичките води, барем во Македонија. Не се работи за никаков нихилизам и песимизам - едноставно тоа бев го сведочел за време на мојот краток живот во Македонија.

Последователно (или консенквентно, како што милуваат да кажат интелектуалците ни) овој алгоритам има огромна маана, а тоа е дека не се справува со проблемот, не се труди да го анализира и да понуди соодветно решение. Ма не... само се дави во песокта, во пепелта... се запретува и си ужива во литосферата. Сепак, еден параметар е тука особено важен. Дали употребата на овој алгоритам би нанела уште поголема штета на постоечкиот систем? Дали фрекфенцијата на случување на проблемот е висока, и колкави се штетите од евентуално запретување во пепелот? Оттука, овој алгоритам може се чини најдобар при справување со deadlocks во оперативните системи на пример, но во хуманоидната политика, овој алгоритам треба да биде забранет.

Затоа, се надевам дека боговите на македонскиот Олимп ќе бидат свесни за неупотребливоста на овој алгоритам. Но не само во првите 100 чекори или денови, туку и понатаму. Да не испадне после дека се’ ова е фејк. Оти, доколку се однесуваат како ноеви, ќе бидат и третирани како ноеви: не заборавајте, ноевото месо е многу барано на странскиот пазар!


Tags: , , , , , , , , , , ,

Labels:

Qui sommes nous?

29 ноември 2006

Кои сме ние?

Има ли некој кој ќе најде одговор на ова прашање? Или сите ќе се кријат зад од солзи од незнаење ѕид... Дали во мирисот на озонот ме има или ме нема? Во забранетоста ли талка твојата невиност? Постоењето е баланс наметнат од вештачки балансираниот несвет свет? Кои сме ние? Планови на луди старци испишани на мека карпа или тврда вода? Приспивна приказна на некоја друга судбина и благо солило за туѓ оброк? Кои сме ние?

Ќе ми каже ли некој?

(а дотогаш ќе си праам его-трипови на музиката на Olivia Ruiz...)


Chaque jour la vie m'encense de tous ses non sens
Ces sens interdits qui malmènent mon innocences
Les biens pensants pensent et le autres dépensent ou plutôt ils compensent
Nos pauvres existences sont sur une balance d'un monde qui s'en balance

Mais dites moi qui sommes nous?
De vieux fous plantés sur un caillou
Mais dites moi qui sommes nous?
Des histoires a dormir debout
Mais dites moi qui sommes nous?
Des bras de machines à sous
Mais dites moi qui sommes nous?
Et qu'attendez vous?

Chaque jour sur terre, les hommes s'assument de moins en moins
Que peuvent-ils encore faire pour mieux éclairer nos destins
Leurs dessins sont clairs, c'est le billet vert, la bourse des vauriens
Et le monde des affaires, qui chaque jour s'affaire, les autres ça fait rien

Tags: , , , , , , , , , ,

Labels:

Албанско знаме

28 ноември 2006

Доколку се погледне подобро во празниците кои една земја ги празнува може да се добие многу (да не речам мошне) солиден профил околу психолошката контрукција на колективитетот или колективитетите кои живеат на таа територија. На пример, доколку земјата има повеќе празници, силогизам е да се претпостави дека таа земја има причини да празнува. Оттука пак, следува дека земјата, т.е. нејзините жители се прилично среќни и празнуваат во поголемиот дел од нивното слодобно време. Јасно е, нели?

Гледано од тој агол, може да се дојде до два заклучоци: првиот е дека во нашата земја граѓаните се средно-до-малку среќни. Тоа произлегува од фактот што во Македонија не се слави и не се празнува многу често. Вистински се слави и празнува само вториот ден од Велигден, Втори Мај, Втори Август (wow, се’ нешто двојкава се плетка, 2 - двојност, дволичност и двојазичност --> бинационалност - ова мора да има некаква врска со Кодон на Да Винчи) и Први Јануари. Навистина, тоа се единствените празници за кои македонските граѓани се свесни дека постојат и ги слават. Секако тука би влегол и Бајрам, за муслиманските верници. А она другото, Осми Септември и Единаесетти Октомври, Дваесет и деветти Ноември воопшто не се слават. Тие се само неработни денови. Жените да спремат зимница, мажите да се излежуваат пред телевизорот. Што значи, и кога има што да се празнува, ние не празнуваме.

Вториот факт поврзан со празниците во Македонија, е што државните празници никој не ги празнува, додека оние другите се празнуваат на погрешен начин и од погрешни причини. Добро де, го користам зборот погрешни, но доколку сакате - заменете го со „не толку точни“ или „субјективни“. На пример, празникот на трудот се слави по излети со скари и пиво, празникот на жената традиционално се слави по чајанки и а-ла-вешта-жена манифестации, додека за празникот на револуцијата се прави ајвар. На Велигден и Божиќ наместо да се оди в Црква, се оди по гости. И слично, да не продолжувам.

Зошто сето ова го пишувам? Затоа што Македонците не знаат да слават, и не знаат да празнуваат. Уште потрагично, Македонците не се познаваат себеси - и не се сакаат себеси. Го сакаме Аце, а кажете ми кој од вас знае кој го наследил него на престолот? Самуилово Царство? Ај кажете ги браќата на Самуил, или барем годината на основање? Истото важи за Кресненско, Разловечко, Илинденско востание, и НОВ или НОБ. Кога е кодифицирана македонската азбука, или во која година Миладиновци го изгале Зборникот? Значи, сета оваа фрустрација која во голема мера е присутна кај Македонците, доаѓа од стравот од непознавањето и лабилноста на македонскиот идентитет. А од тој страв се раѓа параноичните квази-револуции дека „сите се против нас“ и „ние сме најдобри, а другите ни љубоморат“.

Затоа после не можеме да ги сакаме другите, да ги почитуваме и да празнуваме со нив. А тие сакаат да празнуваат со нас. И не случајно, кога еден другар, Албанец (кој денес го славеше денот на неговото знаме) ме праша: „Кога е Денот на македонското знаме?“ јас останав без одговор. Сакав да прашам кое знаме. Ѕвездата, Лавот, или Пропелерот?

Ма, не е важно...

Tags: , , , , , , , , , , , , , ,

Labels:

Дедо Мраз и Кока Кола

26 ноември 2006

Постои едно нешто што ги поврзува св. Никола (a.k.a. Дедо Мраз), Кока Кола, САД, капитализмот и децата. Да, постои. Нешто како комерцијален петоаголник, да не речам Пентагон во чиј центар стојат парите. И не само во центарот, туку и на секое теме, секој агол и страна во тој петоаголник. Парите, парите и парите се заедничкиот броител на овие термини.

Секоја година, почнувајќи од крајот на ноември почнува колективното силување на умот, со онаа масонската - „Holidays are coming... Празници се ближат... та-ра-ра-ра, та-ра-та-та-ра, та-ра-ра-ра-ра always Coca Cola!“ И се случува магија! Низ темнината која владее со светот доаѓа новото светло, новиот Бог - шишето Кока Кола кое внесува радост, среќа и напредок во секој дом! Се палат светулките во американскиот suburb... леукемично-бели деца со вештачки-црвени образи психопатолошки се смеат со нивните родители и grand-родители. Да, и исчезнуваат сите проблеми, и сите се среќни и весели... камионите се само нов, моторизиран начин на патување на стариот Лапонец (Рудолф одамна беше отстранет како технолошки вишок - анонимен странски дипломат потврди дека после неколкугодишно боледување од рак, Рудолф ја изгубил битката поради недостиг на цитостатици). И тоа трае... и трае... се’ до средината на јануари, додека на телевизорите уште стотици други фирми на своите потрошувачи им ги честитаат празниците со песните на Сузана Спасовска и Гоце Арнаудов.

Која хипокризија!

Добро, тоа и не чуди доколку говориме за извештачениот делечен запад. Користат модифициран лик на христијански светител како симбол на потрошувачката која се очекува по повод христијанските (св. Никола, Божиќ и Водици), муслиманските (Бајрам), Хебрејските (Ханука) и други празници. Слично како што во следниот месец, во февруари ќе се лупаат од земја со Св. Валентин. И за сето време ќе тврдат дека Божиќ е празник на човештвото, семејството и добите меѓучовечки односи и нема врска со она што се случило пред околу два милениума во една далечна пештера. И сето тоа се продава. И сите ние си папаме. Сркаме од она што ни го надробиле вуко Сем и останатите морони...

Добро, има ли смисол ова?

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , ,

Labels: